เปลือกฟักข้าวสีเขียว,
ฉันปอกออกจนถึงเนื้อสีเหลือง
ผ่ากินเยื่อหุ้มเมล็ดสีแดงสด...
..................................

ชีวิตที่แข็งกระด้าง
แมวสักตัว ใครสักคน
จะทำให้อ่อนโยนลงได้ไหมหนอ

อกแกร่งชื้นเหงื่อเหนือกายนิ่มนุ่ม
รุมสุมความเร่งเร้า,เร่าร้อน
เพื่อจะผ่อนคลายสงบไปในที่สุด

อย่าทิ้งฉันไว้ในลำพัง

ด้วยในลำพังมีคนน่ากลัว

ใช่ไหนอื่น ฉันเอง

ละอองขาวลอยละล่อง
ลูบไล้พื้นถนนคอนกรีต
แผ่วเบาราวแอบสัมผัสแก้มนิ่ม

เช้าชื้น
ฉันกลืนแดด
จนเย็น

เราจะผ่านความเงียบงันในหัวใจไปได้
ด้วย
กัน

ฉันมีความรัก
อยู่ในช่วงเวลา
ก่อนที่เราจะรักกัน

เธอบอกให้ผม ฝนทั่งให้เป็นเข็ม
เมื่อได้เข็มมา เธอก็หย่อนลง
แล้วบอกให้ผม งมเข็มในมหาสมุทร

ผมและเธอนั่งข้างกันเราต่างเสียบหูฟังเพลงในโลกของตน
เธอถอดหูฟัง ผมถอดหูฟัง แล้วเธอก็หันมาพูดกับผม
มีถ่าน ไหมคะ

ผมกระซิบแผ่ว
แว่วสะท้อนความโหยหาในถ้อนคำหวานผสานผสม

"ผมไม่เอาถ่าน"

บางครั้ง
ผมต้องสู้
ตัวผมเอง

ไม่มีหญิงสาวในบทกวี
หญิงสาวไม่มีในบทกวี
บทกวีไม่มีในหญิงสาว

ไม่มีบทกวีในหญิงสาว
ในหญิงสาวไม่มีบทกวี
บทกวีในหญิงสาวไม่มี

ปัจเจกภาพอันเปรื่องปราชญ์
ก็แค่ประชาชนซื่อใสในชุมนุมประท้วง
ทั้งหลายทั้งปวงสุดแต่ผู้นำโง่ทรามจะชักพา

เก็บเรื่องรักพักไว้ให้ลึก
ความรักอาจจริง
แต่สิ่งที่จริงยิ่งกว่าคือประชาธิปไตย

ประชาชน..
คนธรรมดาที่
ข้าฯ นับถือความเป็นมนุษย์ของพวกเขา...
...............................................

ชุมนุมประท้วงของหมู่ใด
เมื่อปัจเจกภาพกลายเป็นประชาชน
ย่อมไม่ต้องสงสัยว่ามากหรือน้อย ก้าวหน้าหรือล้าหลัง

นิ้วเท้าส่วนใหญ่มีสองแบบ
นิ้วชี้ยาวกว่านิ้วโป้ง
และสั้นกว่า

นึก
ถึง
ไหน

ไกลตามเจ้า
ก้าวตาม
ใจ

เชื้อชีวิตเริงระบำในงำถ้อยของใบน้อยคอยวันผลิ
ลมวสันต์ผันผ่านถิ่นบ้านร้อนรุ่ม มารุนมาเร่งเจ้า
กลีบกล้วยไม้จงคลี่คลายรับขวัญ คนคำนัล ณ เบื้องหน้า

ปิดประตูหน้าต่างขังตัวเองไว้ในห้อง
ไม่ออกไปไหน...
มิวายหลงเวียนวนเขาวงกตความคิด

ฉันเห็นแดดตอนเที่ยงคืน
ฉันลืมตา
กลับมืดมิด

หากไม่ลืม
จะ
ไม่มี

เข็มวินาทีกระดิก
เวลา
กะพริบตา

ลมหนาว
เหลา
นมแหลม

ความอบอุ่น
มักอยู่
ภายใน

ลมหายใจใด
เดินทางไปถึง
หัวใจบ้าง

.. ... .. .. .

ใช้ชีวิต
แม้ไม่รู้จัก
ชีวิต

ฉันมักนึกขอบคุณ
ความเร่งรีบ
ของบางวัน