นาฬิกาตาย
บอก
สิ่งที่เวลาไม่มี

ลมหายใจ
พายุ
ลมหายไป

น้ำตา
มหาสมุทร
ทะเลทราย

เมฆสีขาวลอยผ่านฉัน
ไม่มีการพูดจาแม้แต่สบตา
...ฉันหรือเธอที่ไร้ตัวตน

บรรดาผู้สร้างตึกระฟ้า
ต้องได้อยู่ในนั้น
มิใช่ห้องเช่าโกโรโกโส

ข้าฯ ลูบไล้แพรเนื้อละเอียด
หมายลบเหลี่ยมพระเมรุ
เป็นพื้นราบ...
................

รถเมล์สองคันจอดติดเคียงข้าง
ศอกเรากระทบกัน
ไฟเขียว

เหรียญในปากนั้นหัวหรือก้อย
ลิ้นพลิกไปพลิกมา
จนตนเองยังลืมไปแล้วว่าด้านไหนเป็นด้านไหน

ความเงียบ
อึงอล
ในบ้านร้าง..
.......

ดูเหมือนคุณไม่อาจควบคุม..

คนในเลขบัตร

ที่คุณเลือกหย่อนลงตู้เล็กๆ ใบนั้น, ในวันนั้นฯ

.............

ดูเหมือนคุณไม่อาจควบคุม..

คนในเลขบัตร

ที่คุณเลือกหย่อนลงตู้เล็กๆ ใบนั้น, ในวันนั้นฯ

.............

บางครั้ง
การทำซ้ำ
ก็ไม่ใช่ความตั้งใจ
......

กลางวันมืดกว่ากลางคืน
ในบทกวีปรารถนาไฟฉาย
มากกว่าแสงหิ่งห้อยริบหรี่

ทุกนามเกิดแล้วดับสูญ
ไม่มีใครมีชีวิตถึงหมื่นปี
ต่อให้หมื่นรัตนกวีสดุดี

สบตา
ศพ
ในดวงตาเธอ

จันทร์คืนแสง
ดาวคืนแสง
พระอาทิตย์เอ๋ยหากข้าไร้แสงโปรดปล่อยให้ข้ามืดเถิด

ฉันถอยสายตาออกจากถ้อยคำ
ฉันถอยหัวใจออกจากสายตา
ฉันชนถ้อยคำในใจที่ปรากฏขึ้นมา