โลกก็เช่นนี้
เวลาก็ป่านนี้
หาอะไรสักอย่างเผื่อเจอ

พระอาทิตย์
เย็นสบายไหม
ในน้ำนั้น

ขุนเขา
โอบกอด
ตะวันอุ่นใจยามเย็น

ห้าม
ห้าม
ห้าม

ฉันเจ็บปวด
สายธารแห่งความเศร้ากระหน่ำฉันรุนแรง
ฉันหมดแรงยืน

สายฝนหล่นพรำ
สายลมพรูพร่าง
สายบัว.....คอยเก้อ...

ชั่วโมงก่อนหน้านี้ ฉันคิดกวีสามบันทัดได้อย่างเยี่ยม
แต่ไม่ได้บันทึกไว้
ตอนนี้ได้แต่รู้ ว่าลืม

ประกายตาของเธอ
เพียงวาบวับ..
หูฉันไร้สิ้นซึ่งสรรพเสียงฯ
.............................

อาวุธไม่ทราบฝ่าย
กระสุนไม่เลือกนาย
ความตายเลือกข้างอีกด้านหนึ่งของชีวิต

ฉันเริ่ม
ที่จะรัก
เธอไม่ลืม

.. ... .. .. .

เราจะลืม
ได้อย่างไรกัน
หากเราไม่เคยจำ

นกไร้
เพราะ
ไม้โหด
........

ดอกไม้บางชนิด
มิปรารถนา
แสงแดดจัด

ตามเรามา

สู่โลกที่อยู่เหนือเหตุผล

และ..กาลเวลา

บทกวีเธอเปลี่ยนไป
ฉัน,
ดีใจ...
............................

บทกวีเปลี่ยน
ตัวตนเธอเหมือนเดิม
ฉันเสียใจ

ชื่อใหม่แต่
แค่คนเก่า....
เหล้าขวดเก่าฉลากใหม่

*

เธอรู้ไหมว่า ที่จริง นกไม่ได้บิน ด้วยเพียงแค่มีปีก
เธอรู้ไหมว่า ที่จริง คนไม่ได้มีชีวิต ด้วยเพียงแค่หัวใจเต้นเป็นเสียงฮาร์ทบีท
เธอรู้ไหมว่า ที่จริง แม้ทุกสิ่งไม่เคยมีอยู่จริงในฝัน แต่ทุกฝันกลับมีอยู่จริง

.. ... .. .. .

ผู้รับเหมาสัมปทานความรัก
เศร้าใจไม่เคยยิ้ม
มันไม่ใช่รักแท้

รองเท้า
ข้างหนึ่ง
บนถนน

ต้องตามใจ
ให้
เจอกัน

เมื่อไหร่
จะ
วันนี้

ทุกสิ่งจะหายไป
แต่ทุกสิ่งก็ปรากฏ
ระหว่างทางคือสิ่งสำคัญ

ลายนิ้วมือคือริ้วรอยทราย
เหงื่อของเราคือคลื่นทะเลกระทบกันและกัน
ดวงตะวันและจันทรากำลังเคลื่อนไหวอยู่ในจุมพิต

ฝน
ฝ้าเกาะกระจก
หมอกที่ไม่มีอยู่จริง

หยดน้ำฝนเกาะสายไฟฟ้า
ตัวโน้ตบนบรรทัดห้าเส้น
หล่น

พบรัก
ดี
พอแล้ว

ข้าฯ
รักพ่อ
ตามกฎหมาย..
.................

  .. 

ฝนตก
พื้น
กะพริบ

ฝนตก
ฝ้าเกาะกระจก
ละอองน้ำที่ยังไม่เป็นหยดทำให้กระจกคล้ายเมฆ