ปัจจุบันมี
สิ่งที่ไม่ได้อยู่ในอดีต
สิ่งที่ไม่ได้อยู่ในอนาคต

กลางใจ
ไกล
จาง

แดดส่อง
น้ำแข็งบนโลก
พระอาทิตย์สัมผัสความเย็น

เมฆคิดและเขียนและอ่าน
ฝนพร่ำพูด
สายน้ำคิดและเขียนและอ่าน

จูบนั้นช่างยาวนาน
ในสงครามและสงคราม
ที่ซากศพล้มทับซากศพและปากชนกัน

เดินทางกลับบ้าน

ถึงบ้าน

ไม่ถึงบ้าน

เดินสิบก้าว
ก้าวกลับหลังไปเก้าก้าวจึงจะถึงก้าวแรก
หรือก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวเพื่อสร้างก้าวแรกใหม่

เรามักจะทำพลาดกันเสมอ
ในก้าวสุดท้าย
ที่เผลอ

โอกาสสุดท้ายของเรา
จะเกิดขึ้นทันที
ที่เราคิดว่าไม่มีโอกาสแล้ว

แปลก แปลก แปลก แปลก แปลก แปลก แปลก
แปลก แปลก แปลก ธรรมดา แปลก แปลก แปลก
แปลก แปลก แปลก แปลก แปลก แปลก แปลก

.. ... .. .. .

โจรโง่รายล้อมคนฉลาด
ส่งความฉลาดมา !
คนฉลาดถูกรุมฆ่าตายในที่สุด

เอนตัวลงนอน
ไม่มีจังหวะเคลื่อนไหวใดๆ
นอกจากลมหายใจเอื่อยๆ

นับจากการพบกันครั้งแรกและครั้งเดียว
...ฉันคิดถึงเธอทุกวัน
แม้จะยังไม่มีการพบเจอครั้งที่สอง

ฝันมันจะหมุนไม่หยุด จริงจะหยุด
หมุนดูสิ..
โลกน่ะ

ความคิดถึง
เริ่มออกเดินทาง
เมื่อมีการลาจาก

มือคลำตัวหนังสือ
ตามองหาเสียงดนตรี
เท้าเหล่านั้นไต่ตามความคิด

ชายกล้ามโตดุจเฮอคิวลิส
กล้าดีจะมาโค่น
คานทองแท้
 

กวีสามบรรทัด
ฉันไม่รู้ว่าจะขึ้นอย่างไร
และจบแบบไหน

มันสั้นเกินไป
สำหรับความคิดที่กำลังโลดแล่นยุในหัว
แค่สามบรรทัด ไม่เพียงพอ...

แค่เพียงการพลิกตัวซ้ายหรือขวา
ของเจ้าแมวน้อย
ก็ตัดสินชีวิตของดอกไม้น้อย

เรา
คิดถึง
ใครบางคนเท่านั้น

เพียงรัก
ที่มอบความหมาย
ให้ความโง่เขลามีความน่ารัก
...

จินตนาการ
สำคัญกว่า
ความรู้..




ฮ่าๆ

ตื่นอีกวัน
พานพบ
แล้วสานต่อ

เขียนไปเถิด เขียนไป...
แม้ไม่ได้ใจความ
แต่ยังคงได้ใจ แม้จะไม่ได้ความ

ราตรีวานแมลงกลางคืนเริงร่า

ฉันเยิ้มใจนัยน์ตายิ้ม

อยู่ข้างๆ กองไฟของราตรีวาน

บ้านของพระเจ้า
คือโลก
รึเปล่า

มือที่มองไม่เห็นคว้า
หมอกกลางฤดูร้อน
จงตาย

หันออกจากจอเถิด
เหล่ากวีบนโลกออนไลน์
หันไปหาความจริง

เราควรจะมอบหัวใจของเราที่มีความรัก
ให้กับคนที่มองเห็นทั้งความรัก
และเห็นเป็นหัวใจ