เราไม่สนใจหรอก ว่าใครจะ สวย หล่อ เท่ ดูดี กว่าใคร

แต่เท่าที่อ่านความคิดเห็นจากบอร์ดต่างๆ
เราเจอคำว่า "ฆ่ามันเลย" "ฆ่ามันให้หมด" มันทำลายชาติ ต้องฆ่า" ๆๆๆๆๆๆ
แล้วก็ตอบโต้กลับแบบ "อย่าให้ถึงทีกู ก็ก็จะฆ่ามึง" ฯลฯ

เราโง่เกินไปจริงๆ ที่จะบอกได้ว่า
มันผิดพลาดตรงไหน
ควรกลับไปแก้อะไร

เมื่อคืนนี้เพื่อนของข้าพเจ้าคนหนึ่ง ขับรถวนดูรอบๆ เมือง พบฝูงชนที่รัฐบาลอ้างว่าเป็นชาวบ้านปักหลักคอยดักตีคนเสื้อแดงที่จะเดินทางไปร่วมชุมนุมอยู่แถวสะพานขาว  พวกเขามากันเป็นร้อย  ท่าทางเหมือนพวกนักเลงหัวไม้ (ข่าวว่าเป็นกลุ่มนักเลงในบ่อนในซอยกิ่งเพชรซึ่งเป็นพื้นที่ของ ส.ส.ประชาธิปัตย์)  พอมีเสื้อแดงขี่มอเตอร์ไซค์ผ่านทางมาก็ลากลงมาตีจนดับดิ้น ท่ามกลางเสียงเชียร์ของชาวบ้านแถบนั้น "ฆ่ามันเลย เอามันให้ตายให้หมด ไอ้พวกนี้" นี่หรือคนไทย นี่คือสังคมแห่งอะไร เรามีความดีงามกันจริงหรือไม่   ไยเราสามารถเกลียดคนคนหนึ่งได้จนถึงกับอยากให้เขาตาย ยุให้คนฆ่าเขาให้ตาย มองเห็นความตายของเขาได้ต่อหน้าต่อตาเชียวหรือ

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้นในสังคมไทย  เหตุใดเราจึงไม่เคยจดจำมันไว้เป็นบทเรียน

อ้าววววว ที่นี่ยังไม่สลายอีกหรือ

 

Don't be afraid,
Man is manmade...

     <Greg Lake>

ข้อนี้ดูจะยากเย็นเสียเหลือเกิน โดยมากแล้วต่อหน้าผู้นำมักจะหมอบราบคาบแก้ว มองไม่เห็นหรืออาจมองด้วยตาข้างเดียว ถึงจะเห็นมักจะแกล้งมองไม่เห็น นึกถึงลิงสามตัว ปิดหู ปิดตา ปิดปาก

...ash and diamond
foe and friend
we were all equal in the end...
<two suns in the sunset - pink floyd>

กระทู้นี้ตั้งแต่เมษาปีก่อน เชยไปยัง หรือว่ายังอินเทรนด์

ยังหรอก เนื้อหายังเป็นสากล ถึงไม่ใช้กับสถานการณ์ในไทย ยังนำไปใช้ในเงื่อนไขอื่นๆ ได้ แต่กับข้อความที่ระบุว่า " Thai Poet Society มิใช่หน่วยงานที่เกี่ยวข้องโดยตรงในการแก้ไขปัญหา" ผมหวังว่าในอนาคตเราจะสามารถ Positioning ตัวเองได้ดีกว่านี้ ด้วยการผลักดันสถานะของกวีไปให้เหนือกว่าการลอยตัว

ผมไม่เห็นด้วยว่ากวีควรจะเอาตัวเข้าไปสังกัดกับคู่ขัดแย้งฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง
ไม่ว่าจะโดยตรงหรือโดยอ้อม

เงื่อนไขความรุนแรงใด ๆ ไม่ได้เกิดจากรัฐ
เพียงลำพัง

ผมคิดว่าการไม่เอาตัวเข้าไปสู่ฝักฝ่ายใด ไม่ใช่การลอยตัว
และไม่ใช่การดูดาย ไม่อินังขังขอบต่อชะตากรรมใด ๆ ของเพื่อนมนุษย์
ซึ่งแน่นอนความพยายามเข้าใจ และอาทรต่อมนุษย์นั้นย่อมไม่ใช่เฉพาะต่อกลุ่มเสื้อแดงเพียงเท่านั้น

แต่การเลือกไม่ลงชื่อ
หรือเลือกแสดงจุดยืนในบางเรื่องที่ดูประหนึ่ง "ไร้จุดยืน" นั้น
ผมว่าเป็นการดำเนินไปในความหมายของ "เสรีชน" โดยแท้จริง

แต่ถ้ากวีคนนั้นสมาทานแนวคิด "ศิลปะเพื่อชีวิต" หรือ "ศิลปะเพื่อประชาชน"
หากคุณได้นิยามชัดเจนแล้วว่า "ประชาชน" ของคุณคือใคร
ก็เชิญเถิด

แต่กรุณาเปิดพื้นที่ให้กวีอื่น ๆ ที่อาจสมาทาน "ศิลปะเพื่อศิลปะ"
หรือกวีท่านอื่น ๆ ที่อาจไม่เห็นด้วยกับการนิยามคำว่า "ประชาชน"
ในแบบเดียวกับทุกท่าน

ผมและคิดว่าเราหลายคนเห็นด้วยกับความเห็นของคุณโอเป็ตในย่อหน้าต้นๆ แต่กับการนิยาม ' "เสรีชน" โดยแท้จริง ' ที่คุณว่า มันดูเหมารวมไม่ต่างกับคนที่เลือกข้างใดข้างหนึ่งไม่ใช่หรือ?

'เสรีชนที่แท้จริง' สมควรจะเป็นการเลือกที่จะเข้าข้างใดข้างหนึ่ง หรือไม่คิดจะเลือกอะไรเลยก็ได้ นี่คือความเห็นของผม สุดท้ายมันเป็นเรื่องของปัจเจกชนโดยแท้

ใช่ครับมันยังเป็นความเห็นเชิงขั้วตรงข้าม ได้แต่หวังว่าทั้งสองหรืออีกหลายๆ ขั้วมันจะลงเอยด้วยดีในที่สุด

ผมเห็นว่าการเลือกแต่ละครั้งขึ้นอยู่กับบริบทแวดล้อมและสถานการณ์เฉพาะหน้า
บางครั้งมันก็ไม่เกี่ยวกับคู่ขัดแย้งเสียทีเดียวนะครับ
แต่ละคนก็ต่างมีจุดยืน
แม้จะดูเหมือนอยู่ขั้วเดียวกัน แต่อาจจะยืนคนละจุดก็ได้

อย่างไรก็ตาม
ใครจะเลือก/ไม่เลือกอย่างไร หรือพอใจจะยืนจุดไหน
ก็เป็นสิทธิ์ของท่านในฐานะเสรีชนคนหนึ่งเ่ช่นกัน

ส่วนตัวผมมองว่าประเด็นตอนนี้อยู่ีที่การปกป้องสิทธิการชุมนุมโดยสันติและปราศจากอาวุธของประชาชน
ไม่ว่าฝ่ายใดก็ตาม

ปล.แน่นอน มนุษย์ไม่ใช่ศัตรูของเรา
     ประชาชนก็ไม่ใช่ศัตรูของประเทศ เช่นกัน

"..ดังนั้นการที่ใครสักคนหนึ่ง (ที่ไม่ใช้ฤาษีชีไพรตามป่าเขา แต่ยังรู้สึกรู้สาต่อความเจ็บปวดของเพื่อนมนุษย์ ยังอาทรร้อนใจต่อความเป็นไปของสังคมที่ตนเองสังกัด) จะเลือกไม่เข้าไปอยู่กับฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง (โดยใคร่ครวญ) ควรจะเป็นเรื่องที่ทำได้ยากกว่า กล่าวเช่นนี้ ไม่ได้แปลว่าจะยกย่องตัวเองหรือใคร (ผมยอมเป็นอะไรก็ได้ในสายตามุมมองของคนที่คิดต่างนั่นแหละ) แต่ผมคิดว่าการเลือกที่จะไม่เลือกนี้ มันต้องรับแรงเสียดทานบางอย่างที่หนักหน่วงกว่า

รับความเกลียดชัง ไม่เข้าใจจากทั้งสองฝ่าย (ไม่ใช่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเหมือนคู่ขัดแย้งหลัก)
รับความเจ็บปวดที่เกิดจากการกระทำของเพื่อนมนุษย์ในทั้งสองฝ่าย (ไม่ใช่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง).."
........

คุณโอเปตทำให้ผมเศร้าว่ะครับ..

ผมยอมเป็นอะไรก็ได้ในสายตามุมมองของคนที่คิดต่างนั่นแหละ แต่ผมคิดว่าการเลือกที่จะไม่เลือกนี้ มันต้องรับแรงเสียดทานบางอย่างที่หนักหน่วงกว่า


^
^


คาราวะให้ท่าน opet สามจอก...

ขอลงชื่อด้วยครับ

ฎ.ธ.เอ็ดวาร์ด

มนุษย์ต้องแสดงให้เห็นก่อนว่ามนุษย์มีความพยายามจะฟังสิ่งที่มนุษย์ด้วยกันพูดให้รู้เรื่องในระดับที่มนุษย์พอจะสื่อสารความคิดกันได้บ้าง...

ผมเปลี่ยนความคิดแร๊ะ..ถ้ามนุษย์ไม่ใช่ศัตรูของมนุษย์แล้วใครวะจะมาเป็นศัตรูของเรา ?
เราจะยอมเป็นศัตรูกะหมาเหรอ ? โฮ่งๆๆๆ !

ก็เห็นมนุษย์อยากเป็นศัตรูกัน ตัวซีดตัวสั่น...
แหะๆ กวนทีลล์เล่นคร๊าบบ บบ บ  

ใช่เลยสถานการณ์ตอนนี้

คุณหมี่อบพูดได้น่าคิด หากมนุษย์ไม่ใช่ศัตรูของเราแล้วใครจะเป็น นั่นนะสิ
ผมก็ตะหงิดๆกับคำว่าอะไรๆ เราคนไทยด้วยกัน เหมือนกัน

แต่ลงท้ายก็เห็นคนไทยนี่แหละฆ่าคนไทย ไม่ว่าจะเรื่องชู้สาว ขัดผลประโยชน์ การเมือง หรือแม่..ม กวนตีนขับรถปาดหน้า ฯลฯ
ผมก็เห็นแหละ ไทยฆ่า(นักท่องเที่ยว)ยุ่น จีน อเมริกาอยู่บ้างเหมือนกัน แต่โดยมาก ไทยฏ็ฆ่าไทย อเมริกา จีน โซมาเลีย เค้าก็ฆ่ากันและกันทั้งนั้น

เพราะฉะนั้นไอ้คำว่า เราคนไทยด้วยกัน(อย่าฆ่ากันเกลียดกันทำร้ายกัน)ตรรกะมันก็คงคล้ายๆ...โปรดอย่าทำลายชาติ รักชาติ อย่าใช้ความรุนแรง ไม่จงรัก คนไทยหรือเปล่า
ผมว่าคำเหล่านี้ มันเป็นความคิดแบบเด็กๆ และเผด็จการมาก รักชาติหรือเปล่า...คนไทยหรือเปล่า

ลงท้าย ผมว่า มนุษย์นี้แหละคือศัตรูของเราล่ะ ส่วนจะกำจัดกันทาง(ชุมนุมโดย)สันติ ทาง(ปิดสื่อ)ความคิด หรือโดย(มือที่สามหรือผู้ก่อการร้าย)ถึงฆ่ากันก็ตาม

อันนี้อาจรวมถึงมนุษย์ต่างดาวด้วยก็ได้นะ

55555555 โอย ยย ย คุณจู คุณพูดได้น่าคิดกว่าผมมากครับ..

ประเด็นนี้น่าสนใจมากกก กก ก 

แต่ยังไงผมยังคิดว่า คำๆ นี้ (มนุษย์ไม่ใช่ศัตรูของเรา) มีความซับซ้อน และน่าจะยังเป็น "คำหลักหมาย" ในการเดินทางไปสู่จุดหมายปลายทางอันสันติของมวลมนุษย์อยู่นะครับ..

ผมพูดในแนวระนาบน่ะครับ คุณหมี่อบ

ไม่มีเหตุผลที่เราจะทำร้ายกันอีก ชื่อบทกวีของมูหัมหมัดฮาริส กาเหย็ม เอ๊ย ไม่ใช่ของ มูฮัมหมัดฮาริส ซ่าเหล่ม
ก็คงคล้ายๆ(ระนาบเดียวกัน) คือมนุษย์(ก็ยังมีเหตุผล)ที่จะทำร้ยกัน(อยู่)อีก

เห็นด้วยกับ ความหมายหลัก (อุดมคติ)นั้นครับ