ครับคุณจู แต่ผม โคตรเศร้าเลย ที่พบว่าความรู้สึกว่ามนุษย์ไม่ใช่ศัตรูของเรา มีให้เห็นแยะมากในไซเบอร์สเปซช่วงนี้..

ผมพยายามคิดว่า เรื่องในไซเบอร์ มันไม่ใช่ตัวตนจริงๆ เพื่อนบางคนบอกผมว่า มันเป็นฟิคชั่นด้วยซ้ำ ผมอยากจะเชื่ออย่างนั้นจริงๆ นะครับ

 

ฟิคชั่นนั่นแหละ ของจริง หมี่อบ
เรื่องนิยาย ร่ำไห้ฟูมฟายก็ของจิรง ของจริงทั้งหมด มันเป็นสะเก็ดและกลุ่มก้อนความคิด
แต่โดยทั้งหมดทั้งมวล เราจะไปพิพากษา จึ่กๆๆๆ แบบ...ทีเดียวจบคงไม่ได้ มันอยู่ในหลายๆตรรกะเงื่อนไข
(เช่นที่โฆษกศอฉ.แถลงว่า คลิปทหารรุมยำเสื้อแดง เป็นอารมณ์ต่อเนื่อง โกรธแค้น ไม่ใช่นโยบาย)
ตรรกะเหล่านี้ ต้องว่าด้วยเหตุด้วยผล ถกแถลงกัน เป็นระนาบๆไป
ฆาตกรฆ่าคนตาย อย่างโหดเหี้ยมอำมหิต บางทีแค่อารมณ์ชั่ววูบ ศาลต้องดูบริบทอื่นๆประกอบ
คนสั่งสลายการชุมนุม ก็ต้องดูบริบทแวดล้อมต่างๆประกอบ สมเหตุสมผลแค่ไหน

ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น นับแต่วินาทีๆนี้ต่อๆไปก็คือ เรื่องจริงยิ่งกว่าดราม่า...
สุขทุกข์โศกเศร้าเป็นไปตามสิ่งที่เป็นเช่นนั้นๆ กีรติได้ยินได้ฟังมาก็ดังนี้แล...

ครับ อาจบางที ฟิคชั่นกับนันฟิคชั่น ก็อาจเป็นเรื่องเดียวๆ กัน ระนาบเดียวๆ กัน 

จริงที่คุณจูเสนอให้พินิจเป็นกรณีๆ ไปครับ

แต่ ตอนนี้ผมแทบไม่เห็นคนทำแบบนั้นเลยอ้ะดิ่ครับ..ทุกคนพิพากษากันได้เร็วมาก

ร้านขายธงคงขายดีชะมัด - คนซื้อไปฟันกันหมด หึหึหึ 

แต่ทีวีหลายช่องพยามกรอกหูกรอกตาเรา
พวกนั้น พวกโน้นนน ศัตรูของเรา ศัตรูของชาติ ศาสนา และมนุษย์ต่างดาว

ผมว่าส่วนนึง ความคิดเป็นศัตรู เกิดขึ้นในใจเราเป็นส่วนข้างมากเลยมังครับ

เราคิด เราตั้งมั่น เราปิดตาไปข้างนึง เพื่อที่จะได้เห็น ฯลฯ อย่างที่ใจเราอยากจะเห็น

เราไม่ได้ได้อะไรจากข้อมูลมากมายก่ายกองนั่นเท่าไหร่กระมังครับ ? ความเกลียดชังมันก่อตัวขึ้นข้างในก่อนแล้วแหละ..

ทำไมมันถึงได้เป็นหยั่งงั้นล่ะเอ่ย ?

 

แต่แท้จริงแล้ว มนุษย์บางจำพวกก็คือศัตรูของเรา

เพราะคิดว่าเป็น
ถึงได้เป็น

มันเหมือนว่าเราเห็น แค่ในสิ่งที่เรา "อยากเห็น"...

ไม่ได้หมายความว่าต้องยอมจำนน
แต่เราสามารถไหม
ที่จะต่อสู่โดยไม่เกลียดชัง

อื่อม กต.

นับเป็นการชนะสงครามที่ชนะได้ยาก
นับจากนี้ไปใครจะรู้
แยกมิตรออกจากศัตรู
แล้วยืนยันต่อสู้ด้วย "สันติวธี"

ไม่ใช่"สงครามครั้งสุดท้าย"
แต่ก็พร้อมยอมตายตามวิถี
รู้แน่ว่าใครคือไพรี
แต่ละสีก็จะมีสีของตน

"ขอคืนพื้นที่"ดีๆไม่ได้
ก็ขอคืนหัวใจที่ใครทำหล่น
ด้วยความทรหดอดทน
ไม่ใช่ชนแหลกยับ แต่ปรับขบวน

"ผู้ก่อการร้าย"หายหัวหาตัวไม่พบ
เหลือแต่ศพเรียงรายเอาไว้สอบสวน
วันนี้อาจไม่พบ ต้องทบทวน
โซ่ตรวน คุกขัง มัดตราสังเวทนา

จาก"สะพานผ่านฟ้า"ต้องลาลับ
ไม่มีใครยอมรับการเข่นฆ่า
อีกไม่นาน"ราชประสงค์"คงโรยรา
โดยมหาประชาชนคนไทย...แท้จริง