โปรดเผยความจริง (ใจ) ออกมาเสียบ้าง

ในโลกไซเบอร์
เธองดงามราวนางฟ้า
ชีวิตเธอสูงส่งและมีค่าเทียบเทพธิดา
ครอบครัวเธอสมบูรณ์แบบอย่าง เจ้าหญิง
โอ้...นางฟ้าแห่งโลกไซเบอร์

แต่
ในโลกแห่งความเป็นจริงที่เธอสัมผัสได้
เธอเป็นหญิงสาวที่ทุกข์ตรมอยู่กับปมความหลัง
การภินท์พังของครอบครัวและชีวิต
ทุกข์แสนทุกข์ เศร้าแสนเศร้า
ราวกับว่าความทุกข์เศร้าทั้งมวลในโลกนี้อยู่กับเธอเพียงคนเดียว

แล้วเธอ
ก็ทะลายโลกแห่งความจริงเบื้องหน้าด้วยภาพมายาที่เธอปรุงแต่ง
ด้วยถ้อยคำอันหลอกลวง
ด้วยตัวอักษรแห่งความจอมปลอม
และสุดท้ายเธอก็พบว่า
เธอสามารถเกิดใหม่ได้ในโลกไซเบอร์แห่งนี้
ราวกับถูกชุบชีวิตด้วยน้ำมนต์อันศักดิ์สิทธิ์
โอ้...หญิงสาวในมหานครแห่งโลกไซเบอร์

แต่เธอหารู้ไม่ว่า
เธอกำลังติดอยู่ในเงาภาพที่เธอสร้างขึ้น
เธอกำลังหยิบอาภรณ์แห่งความหลอกลวงขึ้นมาใส่ทีละชิ้น ทีละชิ้น
และบัดนี้
ยังคงเหลือสิ่งสุดท้ายที่เธอกำลังจะใส่มัน
หน้ากาก!
(เธอถูกชุบชีวิตด้วยน้ำมนต์ของซาตาน)

โปรดเปิดเผยความจริง (ใจ) ออกมาเสียบ้าง
เฉกเช่นดวงอาทิตย์ยังมีร้อนและเย็น
ดวงจันทร์ยังมีเว้าแหว่ง
สายน้ำจืดยังยอมรับกับการรินไหลไปสู่ทะเล
และเช่นที่เธอควรจะต้องคงความเป็นมนุษย์

โปรดเปิดเผยความจริง (ใจ) ออกมาเสียบ้าง
เพื่อให้ดอกไม้ริมทางได้แย้มบานต้อนรับเธอ
เพื่อให้วิหกได้ร้องทักเธอในยามเช้า
และแสงดาวยิ้มรับเธอก่อนนอน

โปรดเปิดเผยความจริง (ใจ) ออกมาเสียบ้าง
ทำใจยอมรับกับความจริงเบื้องหน้า
ความจริงที่เธอสามารถสัมผัสและไม่มีทางหลีกเลี่ยง

โปรดเปิดเผยความจริง (ใจ) ออกมาเสียบ้าง
ค่อย ค่อยขยับตัวออกจากรังแห่งความหลอกลวงที่เธอสร้างไว้ห่อหุ้มตัวเอง
เธอฝังตัวอยู่ในนั้นมานานเกินไปแล้ว
นานจนปีกอันบอบบางของเธอ
เริ่มจะไร้เรี่ยวแรงที่จะขยับไหวแล้ว

ได้โปรด , โปรดเปิดเผยความจริง (ใจ) ออกมาเสียบ้าง
มิฉะนั้นแล้ว
เธอจะตายอยู่ในรังแห่งความจอมปลอมที่เธอสร้างขึ้นมาห่อตัวเอง

ถ้าขยายเป็นเรื่องสั้นได้ น่าจะประทับใจครับ
ถ้าเป็นรูปบทกวี เห็นจะยืดยาวเยิ่นเย้อเกินไปนิดหน่อย

อืม แต่ถ้าเอาใส่ทำนองเป็นเพลง ตัดคัดสักสองสามท่อน ผมว่านี่เป็นเพลงเด็ดได้เลยในยุคสมัยนี้

นานจนปีกอันบอบบางของเธอ
เริ่มจะไร้เรี่ยวแรงที่จะขยับไหวแล้ว


^
^

ผมขออนุญาตแก้ไขนิดเดียว ถ้าตัดคำว่าแล้วออก เสียงสุดท้ายของวรรคนี้มันจะหนักขึ้น
....................

อีกนิด...ถ้าไม่ใส่วงเล็บคำว่าใจจะอ่านได้ลื่นกว่านี้





ปล. ผมอ่านแล้ว ผมชอบครับ ถ้าบทกวีบทนี้เยิ่นเย้อ อีกหลายๆบทของประกายในยุคแรกๆเยิ่นเย้อกว่านี้เยอะ เยิ้นเย่อและเนื้อน้อยกว่านี้ด้วย(เพียงแต่ดูขรึมขลังทรงภูมิด้วยถ้อยที่สลักเสลาอย่างสง่างามมากกว่า)

โปรดเปิดเผยความจริง (ใจ) ออกมาเสียบ้าง
เฉกเช่นดวงอาทิตย์ยังมีร้อนและเย็น
ดวงจันทร์ยังมีเว้าแหว่ง
สายน้ำจืดยังยอมรับกับการรินไหลไปสู่ทะเล
และเช่นที่เธอควรจะต้องคงความเป็นมนุษย์

โปรดเปิดเผยความจริง (ใจ) ออกมาเสียบ้าง
เพื่อให้ดอกไม้ริมทางได้แย้มบานต้อนรับเธอ
เพื่อให้วิหกได้ร้องทักเธอในยามเช้า
และแสงดาวยิ้มรับเธอก่อนนอน

โปรดเปิดเผยความจริง (ใจ) ออกมาเสียบ้าง
ทำใจยอมรับกับความจริงเบื้องหน้า
ความจริงที่เธอสามารถสัมผัสและไม่มีทางหลีกเลี่ยง

โปรดเปิดเผยความจริง (ใจ) ออกมาเสียบ้าง
ค่อย ค่อยขยับตัวออกจากรังแห่งความหลอกลวงที่เธอสร้างไว้ห่อหุ้มตัวเอง
เธอฝังตัวอยู่ในนั้นมานานเกินไปแล้ว
นานจนปีกอันบอบบางของเธอ
เริ่มจะไร้เรี่ยวแรงที่จะขยับไหว


ได้โปรด , โปรดเปิดเผยความจริง (ใจ) ออกมาเสียบ้าง

^
^

เป็นผม ผมจะจบที่วรรคนี้ ไม่ต้องอธิบายต่อว่ามิฉะนั้นแล้ว
เธอจะตายอยู่ในรังแห่งความจอมปลอมที่เธอสร้างขึ้นมาห่อหุ้มตัวเอง

เอ่อ...ถ้าเจ้าตัวจะเกลาอีกรอบ ให้กระชับขึ้นอีกนิด ผมออกจะเห็นด้วยนะ คือผมเสียดายแทนน่ะ ผมว่ามันน่าจะสมบูรณ์แบบไปเลย(คือผมว่า มันอ่านออกเสียงแล้วมีกระตุกๆเป็นช่วงๆอ่ะ ซึ่งส่วนตัวผมเชื่อว่า ผู้เขียนเจตนาเขียนให้มันอ่านลื่นไหลน่ะ)

(หยอกเอินคุณจูด้วยความรักใคร่จริงๆ จั๊กนิดได้มั้ยครับว่า) เดี๋ยวคุณจูก็มาตีมือหรอก-แอบแก้บทกวีกันเหรอ อี้แน่ะๆๆ 

ย๊อเย่นน น นะคับ...

ผมรักคุณ !

มีการบอกรักกันจะๆ แบบว่า Make love not Write รึเปล่าท่านโอเป็ด อิอิ

ผมว่าบทนี้ก็งดงามในแบบของตัวเองนะครับ
เขียนอีกครับ อยากอ่านอีก

เป็นการเผยความจริง (ใจ) ออกมาให้ทราบ
แบบ "จะจะ"  ไม่อ้อมค้อมเยิ่นเย้อครับ คุณอาณัติ
อิอิ

มาอ่านแบบเปิดเผย