เธอเคยเห็นช่องว่าง
สองช่องที่อยู่ระหว่าง
แคนโต้สามบรรทัดไหม

บน ล่าง ซ้าย ขวา
รอบแคนโต้
นั้นคือทุกสิ่งทุกอย่าง

สองช่องว่าง นั้นยัง ว่าง อยู่เสมอ
สามบรรทัด จะเปลี่ยนแปลง ไปอย่างไร
ผู้เขียน จะเป็น ใครก็ตาม
ยังคงมี สอง ความว่าง
ระหว่างสามบรรทัดนั้น
และจะมีอยู่อย่างนี้ตลอดไป

ฉัน คือ ความว่าง หนึ่งนั้น
เธอคือ ความว่าง หนึ่งนี้

จะมีเราสอง ซ่อนอยู่ ในทุกแคนโต้
คู่เคียงข้างกัน
ตลอดไป

.. ... .. .. .

เธอเดินมาในวันหนึ่ง
ระหว่างบรรทัด
หยุดสบตากับตัวอักษร

ใบไม้กระดิกนิ้ว
ส่งสัญญาณผ่าน
เดินต่อ

ไม่ไกลเกินกว่าฟังเสียงลมหายใจ
ไม่ใกล้จนอึดอัด
ระยะห่างที่ดี

บทนี้ของคุณ 6oUD คมชิ๊บเป๋ง..ชอบมากกก กก ก 

ไม่รู้จะเรียกบทกวีแนวไหนเลย..

เจ๋งง งง ง

 

ความคิดดี

เอ่อ...ผมว่าเป็นแนวศุบุญเลี้ยงนะ คือเล่นกับมุมมอง อ่านปราดแรก ว้าวคิดได้ไง แต่อ่านอีกครับ ผมว่า มันพาเราไปไม่ไกล...


เอ่อ...กังวลนิดหน่อย แค่เห็นต่างน่ะ หลายบทของคุณ6uod อ่านครั้งแรกจะให้ความรู้สึกแบบเล่นกับมุมมองนะ

อ้าว..ไม่เป็นไรนี่ครับคุณดีมาลช์ เห็นเหมือนกันหมดก้อแย่ซี 

ผมว่า มุมมองของ กต. ที่คิดต่อ..น่าคิดนะ