อุเทน มหามิตร ได้ส่งเอนิเมชั่นบทกวีกลศาสตร์ควอนตัม
ทางทีมงานได้ฉายเป็นคลิปวิดิโอในห้อง Auditorium
คลิกชม เอนิเมชั่นบทกวี >>> กลศาสตร์ควอนตัม
 
กลศาสตร์ควอนตัม
เด็กชายที่ไม่มีหูเลยสักข้างเดียว
นั่งก้มหน้าวาดรูปสนามเด็กเล่นของงู
มีบันไดลื่นให้เลื้อยไถล
มีชิงช้าให้พันตัวเกาะแน่น
มีม้าหมุนให้เล่นตรวจจับกลิ่นรอบๆ
พ่อของเขาเมาได้ที่เดินหน้าแดงก่ำมาทางด้านหลัง
หยุดทำตาปรือเพ่งมองรูปไม่เป็นโล้ไม่เป็นพายที่ไอ้ลูกชายกำลังวาด
"ทำไมเอ็งไม่วาดรูปคน! วาดรูปนายกกะหรี่หอกอะไรก็ได้" พ่อพ่นเสียงตวาด
"แบบนี้เอ็งจะกลายเป็นคนไม่มีสังคมรู้มั๊ย" พ่อหงุดหงิด ฉุนเฉียวหนักเข้าไปใหญ่
"เฮ้ย หยุดวาดได้แล้วไอ้ลูกเวร" พ่อง้าง ฝ่ามือจะฟาดบ้องหู ...ลืมไปว่าลูกชายไม่มี
พ่อบ้าก็เลยฟาดเข้าที่กลางหลังลูกชายซะเต็มแรง
ทำให้กระดูกสันหลังลูกชายแหลกไม่เหลือสักชิ้น
พ่อติดคุก 20 ปี จนหายบ้ากลายเป็นคนจิตใจดี
อ่อนน้อมถ่อมตน เป็นลูกรักของผู้คุมและพัศดี
ได้พ้นโทษเร็วก่อนกำหนด กลับมาบ้านอีกที
เห็นลูกชายในสภาพมนุษย์งู บิดเลื้อยลำตัวเถลือกทุเรศทุรังเข้ามารัดกอดพ่อด้วยความดีใจ
น้ำตาของพ่อไหลเอ่อ อุ้มลูกชายที่ผอมเซียวและสูงยาวกว่าตนไปที่สนามเด็กเล่นทันที
                                                                            อุเทน มหามิตร



หากพูดถึง อุเทน มหามิตร มีใครบางคนเคยแนะนำชายหนุ่มคนนี้ไว้อย่างนี้
“...ขอแนะนำว่าให้ลืมโลกแห่งความจริงไปก่อน เพราะเรื่องราวอันอัศจรรย์ จินตนาการอันแปลกแยกแตกต่างของเขาจะฉุดดึงคุณให้ดิ่งด่ำไปใต้มหาสมุทรแห่งตัวอักษรอันดำมืด ถ้าคุณเบื่อเรื่องเล่าเดิมๆ โครงสร้างแบบเก่า คุณจะค้นพบโลกใหม่ที่ทั้งตื่นเต้นและเร้าใจในอรรถรสของการเสกสรรจากชายผู้นี้...”

   

แหม จะมาบอกว่า
'ภาพยนตร์เจ๋งสาด ๆ ครับ'

ส่งประกวดหนังสั้นที่ไหนยัง ?

 

ขอบคุณ อุเทนฯ มาก ที่ทำให้ผมไม่ลืมว่า
กวีนิพนธิ์ที่ไปพ้นจากทุกสิ่งทุกอย่าง
ในขณะเดียวกันก็เป็นหนึ่งเดียวกับทุกสิ่งทุกอย่างนั้น
มีอยู่จริง

โอ...
ขอบพระคุณสำหรับผู้ที่สร้างสรรค์ครับ

ชอบมาก

อ่านตอนแรกเมื่อได้รับสูจิบัตร(อ่านผ่านๆ)รู้สึกว่าโดนเขย่า(โคตรแรง)

ไม่รู้นะ เราตีความด้วยพื้นของเรา

ตอนดูเอนิเมชั่นบทกวี

เพิ่งรู้ว่า ไม่ใช่โดนเขย่าหรอก

หากแต่ไม่ว่าจะตีความไปทางไหน เราก็เป็นไอ้เด็กงูที่โดนฟาดบ้องหูน่ะแหละ

แงแง.

ชอบครับ 

คนเขียนหน้าตาเหมือนจอมยุทธลี้คิมฮวง (จินตนาการเอา) ทำให้นึกถึงวลีหนึ่งที่ซาบซึ้งไม่เคยลืมเลือน

หากหัวใจของผู้ใดได้ตายไปแล้ว มีเพียงสองสิ่งเท่านั้นที่จะปลุกให้มันฟื้นคืนมาได้ หนึ่งคือรัก อีกหนึ่งคือแค้น!!!!

เพื่อให้ครบจินตนาการ ผมขอนำเสนออโลชา เวียงพงษ์อีกคน บุรุษหนุ่มผู้มีใบหน้าละม้ายคล้ายอาฮุยเป็นที่ยิ่ง 
ปล.มีดทื่อๆเล่มนั้น ดูไปไม่คล้ายดาบหรือกระบี่(อาวุธของอาฮุย)

มันเพียงแต่แทงตรงๆออกไป ไม่ว่ามันผู้ใดไม่อาจหลบพ้น ไม่มีเพลงกระบี่ ไม่มีวรยุทธ์ แต่เช่นนี้คือวรยุทธ์ใช่หรือไม่ ไร้กระบวนท่าแต่คือกระบวนท่า เพราะเป้าคือพิฆาตศัตรู


ปล.นิยามอาฮุยจากความทรงจำ