เธอปลุกเร้าให้รบจึงออกรบ
ยอมบาดเจ็บเป็นศพสังเวยเซ่น
แม้ลำบากยากแค้นแสนรำเค็ญ
แต่ไม่เคยหลีกเร้นการชุมนุม

ผ่านฟ้าราชดำริราชประสงค์
ชูธงหยัดยืนอย่างร้อนรุ่ม
เสี่ยงตายเสี่ยงสู้อยู่ทุกมุม
ทั้งแก่เฒ่าสาวหนุ่มคนเสื้อแดง

เรียกร้องร่ำหาความเป็นธรรม
ที่เธอถูกกระทำและกลั่นแกล้ง
จะลิดรอนทุกลิ่มที่ทิ่มแทง
ถูกปิดล้อมรุนแรงไม่เลิกรา

ยอมเจ็บยอมตายหลายสิบศพ
และยังพร้อมที่จะรบอย่างซึ่งหน้า
ถูกจับกุมคุมขังไม่นำพา
สู้เพื่อเธอทุกเวลาทุกนาฑี

แต่วันนี้ฟังคำที่โฟนอิน
เหมือนทุกสิ่งจบสิ้นอยู่กับที่
เหมือนถูกสั่งยอมแพ้แต่โดยดี
คนเสื้อแดงต้องพลีเพื่อปรองดอง

เงียบงันกันทั้งราชประสงค์
คนเสื้อแดงงวยงงและคับข้อง
เหมือนฟังเพลงผิดเพี้ยนทำนอง
ต่อแต่นี้จะรำร้องกันอย่างไร

คนที่เจ็บที่ตายหลายสิบศพ
ถูกคุมขังจะให้จบกันแบบไหน
เธอจะให้ปรองดองกันเยี่ยงใด
คนเสื้อแดงจะทำใจ...ได้ไหมเธอ

                    ว.แหวนลงยา

สีเหลืองทำอะไรก็ไม่ผิด
สีแดงผิดตั้งแต่ยังไม่คิดทำอะไร

ตาบอดเฉพาะสี เป็นกวีที่ยุติธรรมจริงๆครับ นับถือๆ...