... หรือฤดูร้างคู่สม
หรืออาบลมเหนือเนื้อเจ็บ โอ เหน็บหนาว
ล้านดาวมิร้าวราญหรือไฉน
โปรยร่างพรางประกายลืมหายใจ
ทอดกายท้ายสุสาน
ริมธารทราย
โรยกลีบม่วงระทมลงห่มร่าง
เจ้าดอกเหลืองหล่นพรูพร่าง
อย่างใจหาย
ยิ่งกราดโกรกลมกร้าวคืนดาวตาย
แสงระยิบระยับคล้าย - หยาดน้ำตา
จันทร์เอยหยุดก่อนยื่นกรไล้
แสงนวลโสมโฉมมิได้ปลอบใจข้า
ยามสะท้อนเกล็ดทรายแก้วในแววตา
ปานว่าแลมหาจักรวาลระทม
อกดาราราญร้าว
ก็ราวข้า!
ด้นเดี่ยวเที่ยวปลายฟ้า มิสม
ที่ท้ายหาดยังกราดกร้าวความง่าวงม
ปล่อยคลื่นลมกรูซัดสุด
แล้วทรุดลง
ดับเดือน
ยังระยิบระยับกับดวงวาร
วิญญาณข้าตามชะตาฟ้าประสงค์
แม้นโลกหล้าเบื้องหน้าข้ายังคง
หวังปลดลงปลงวิโยค
ปวงโศกัลย์
ด้วยดาวในใจข้านั้น
 ... ยังหนาวหวั่น สั่นไหว
ไปตามลม

ฮือ..