นาฬิกาหยุดเดิน ใช่ว่าจะไร้เวลา
ใจที่ไร้ความเคลื่อนไหว ใช่ว่าจะไร้รัก

นาฬิกาเรือนนั้นเดินเฉพาะเวลาที่เราไม่ได้มอง

โลกกว้างเปล่า
ร้าวร่าง
ดุ่มเดินเดียวดาย

ใจขว้างกาย
เหมือนลูกดิ่งหมุนติ้ว
หยุดนิ่งสงบ
ม้วนกลับคืนที่เดิม

ใจกว้างเปล่า
ไร้เรื่องราวริเริ่ม

เสียงกระซิบแว่ว
เหมือนการเดินทางของพลุจากดินสู่ฟ้า
ก่อนจะกระจายในใจกระจ่าง

มีความสัมพันธ์ระหว่างจังหวะของลมหายใจและการกะพริบตารึเปล่า

ช่องว่าง การควบคุม ธรรมชาติ

ดวงดาว
ลากเส้น
แล้วก็หายตัว

ความบังเอิญ พรหมลิขิต
โอกาสอันน้อยนิด
เหมือนกับการเจอใครสักคน
ที่ตั้งเวลานาฬิกาตรงกับเราแม้แต่เข็มวินาทีก็เดินพร้อมกัน

เกิดสายลมระหว่างหน้ากระดาษพลิกไป
ฉันอ่าน
ใจ

.. ... .. .. .