บทกวีไม่เคยโดดเดี่ยว
เพราะบทกวีสมบูรณ์ในตัวเอง
ในฐานะเป็นความคิด
ที่ยังโบยบินเยี่ยงนกเสรี

คนเขียนบทกวีต่างหาก
ที่บางครั้ง และมากครั้ง
ที่โดดเดี่ยวความรู้สึกของตนเอง
ขังความรู้สึกไว้บนเกาะแห่งหนึ่ง
ที่บางครั้งร้อนเป็นลาวาละลายก้อนหิน
บางคราวหนาวเหมือนหิมะหุ้มห่อก้อนหิน

เทียนละลายแท่ง ก็ได้แสงเจิดจำรัส
เผาใจไล่เงามืดแห่งกรอบที่ครอบงำ ก็ได้คำเจิดจำรูญ
คำกวี อยู่ที่นี่กับเรา ขณะหัวใจเรายังเต้นอยู่