เดอะดาว

เหมือนรถเบรกแตกกำลังไหลลงเนิน

มันเป็นไปได้ยากหรือเป็นไปไม่ได้ที่ฉันจะไม่กลับมาแพ้อีก
ฉันเป็นนักแพ้มืออาชีพทีเดียวเชียว
ตลาดวายแล้วฉันนั่งหลังค่อมขายลูกท้อกลางสายแดดแดง
ไม่มีใครซื้อฉันเลยนั่งกินเอง
พุงกางออกกางออก
ใส่ลงไปอีกเพียงผลเดียวฉันก็ต้องท้องแตกแน่
แต่ฉันก็ต้องกินให้หมดราวนักวิ่งที่ต้องไปให้ถึงเส้นชัย
ไม่มีใครช่วยเลยไม่มีใครช่วยได้ต่างมีผลไม้ของตนเองกองอยู่หน้าตัก
ปลูกสิ่งใดได้สิ่งนั้นขณะที่กำลังง่ำอยู่ฉันก็ลงมือปลูกไปอีก
ฉันเหวี่ยงเมล็ดไปรอบ ๆตัวด้วยความโกรธเกลียด
เจ้ากายังอุตส่าห์ช่วยคาบไปขยาย
ฉันจะมีท้อกินทุกวันฉันจะมีท้อขายทุกวัน
ไม่เคยมีใครช่วยซื้อสักวัน
ไม่เคยมีใครกล้าเสี่ยงแลกเปลี่ยน
นอกจากว่าฉันจะเปลี่ยน
ฉันเปลี่ยนไม่ได้เหมือนรถเบรกแตกกำลังไหลลงเนิน
แหงอยู่แล้วอนาคตของฉันจะต้องลงไปนอนแอ้งแม้ง
ถ้าฉันไม่ไยดีมันมันจะหายไปเองหรือเปล่า
หายไปเหมือนหยาดน้ำค้าง
ขณะที่กล้ากำลังเติบใหญ่ฉันใยยังนั่งทอดอาลัย
เป็นไปได้ไหมถ้าฉันจะตัดกิ่งทิ้งแล้วนำกิ่งอื่น ๆมาต่อ
รอบกายมีผู้พร้อมสำหรับการให้
ฉันไม่มีสิ่งใดไปแลกนอกจากผลท้อที่กำลังจะเน่า
ทว่าเธอกลับรับโดยบอกว่าประเดี๋ยวมันจะกลายเป็นปุ๋ยเป็นดิน
เธอสะกิดเตือนบอกให้ฉันหยุดกินแล้วให้ลงแรงขุคหลุมฝังกลบ
ก่อนที่นกขาวจะนำเมล็ดพันธุ์ใหม่จากป่าหิมพานต์มาหยอด
เหมือนเป็นเรื่องชวนฝันแต่ฉันว่าจะเสี่ยงที่จะเชื่อ
เธอยิ้ม
ฉันยิ้ม
อ้าวไหงลูกท้อกลายเป็นมันไปซะ
"ขอให้ฉันซักโลสิ" เธอยักคิ้ว
ฉันก้มหน้าชั่ง..

http://www.youtube.com/watch?v=CCm-wWL0BrQ&feature=related
แพ้ช่างมัน