ค่ำคืนหนึ่งดวงจันทร์มิอาจหลับใหลผู้คนพลัดถิ่นหวังมากอบโกยในเมืองใหญ่
 
 
เหลือเพียงเสื้อผ้าสองชิ้นกับสุนัขเฝ้าของ

ผมเผ้ารุงรังที่ซุกหัวนอนตามทางเดิน
 
 
ตึกสูงระฟ้า
 
 
สายตามองข้ามเจ้าพระยาส่องไฟระยิบยับแต่คนพลัดเมืองยังไร้บ้านนอน
 
 
เจ้าเมือง  เจ้าอยู่ที่ไหนหลังคารอบรั้วสายตามิอาจลอดผ่าน
 
 
ผู้คนเอนกายเกลืือนท้องที่หลังบ้านท่าน

ท่านยังหลับสบายแต่กายคนไร้ที่นอนยังหม่นหมอง
 
 
ตื่นเถิดผองเพื่อนเตือนสติผู้คนเจ้าบ้านแสนสบายแม้คนจะตายข้างทางเดิน
 
 
ถึงเวลากินข้าวเจ้าเมืองกดกริ่งแต่คนบางคนยังมีเดินไปคุ้ยขยะ
 
 
สองคำดำปนขาวเชื้อโรคเพื่ออิ่มท้อง

ล้างมือยังไม่จางแต่ล้างใจเพื่อเดินต่อไป