Why did you leave the poem alone?

ทำไมเธอปล่อยให้บทกวีโดดเดี่ยว
เธอบอกว่าฉันอ่านบทกวีไม่รู้เรื่อง
บทกวีไม่แสดงความหมายแจ่มชัด
บลุมเบลอ สลัวเลือน และพร่ามัว
ฉันจะอ่านบทกวีเหล่านั้นไปทำไม

ฉันคือข้อความในขวดลอยล่องกลางทะเล
ไม่ได้กระโดดออกมาจากพจนานุกรม
หรือหล่นร่วงจากหิ้งพรรณนาโวหาร
ฉันไม่สดุดีความยิ่งใหญ่ของใคร
ไม่ได้เป็นอาหารจานด่วนสั่งแล้วได้เลย
หรือไม่ใช่ถ้อยคำให้เธออ่านฆ่าเวลา

นั่นนะสิ ฉันจะอ่านบทกวีไปทำไมกัน
ในเมื่อบทกวีมิได้บ่งชี้อะไรใดเลย
ทั้งยังมิได้ส่องทางสว่างวาบปัญญา
เธอสั่งฉันสิ ฉันพร้อมที่จะปฏิบัติ
เธอเทศนาสิ ฉันจะได้อิ่มรสพระธรรม
เธอสลักเสลาถ้อยคำสิ ฉันจะได้รื่นรมย์
หากเธอเป็นเพียงข้อความที่ฉันเข้าใจไม่ได้
ฉันคงต้องปล่อยเธอไว้ให้โดดเดี่ยวต่อไป

- ซะการีย์ยา อมตยา

กด Like

ชอบ

บทกวีไม่เคยโดดเดี่ยว
เพราะบทกวีสมบูรณ์ในตัวเอง
ในฐานะเป็นความคิด
ที่ยังโบยบินเยี่ยงนกเสรี

คนเขียนบทกวีต่างหาก
ที่บางครั้ง และมากครั้ง
ที่โดดเดี่ยวความรู้สึกของตนเอง
ขังความรู้สึกไว้บนเกาะแห่งหนึ่ง
ที่บางครั้งร้อนเป็นลาวาละลายก้อนหิน
บางคราวหนาวเหมือนหิมะหุ้มห่อก้อนหิน

เทียนละลายแท่ง ก็ได้แสงเจิดจำรัส
เผาใจไล่เงามืดแห่งกรอบที่ครอบงำ ก็ได้คำเจิดจำรูญ
คำกวี อยู่ที่นี่กับเรา ขณะหัวใจเรายังเต้นอยู่