ตอนนี้อ้อยก็เริ่มต้นจากการสงสัย และด่าเหน็บจากกลุ่มเพื่อนนิดนึง อีกหน่อยก็ชิน

ถามอย่างซีเรียส ถ้าหลังจากนี้แล้วจะเกิดเหตุไม่คาดคิด แล้วคุณต้องติดคุก ปราบดา หยุ่น พร้อมไหมครับ?

คิดว่าพร้อมนะครับ ความเป็นคนอยากรู้อยากเห็นก็ทำให้สนใจเหมือนกันว่าสถานการณ์แบบนั้นมันจะเป็นยังไง ไปด้วยกันไหมครับคุณวาด

อิ อิ รอคุณดวงฤทัย คุณปุถุชน และคุณกิตติพลตอบก่อน

ถ้าต้องไปอยู่ข้างในพร้อมกับเพื่อนๆ ก็เป็นเกียรติอย่างมากครับ

ตอบตรงๆ ผมยังไม่พร้อมที่อยู่ในที่แคบๆครับ คือผมมีอาการกลัวความแคบตั้งแต่เด็กๆแล้วครับ อาจเรียกว่าโรคกลัวความแคบก็ได้ ความคิดแคบๆ ก็กลัวเหมือนกัน (ฮา)แต่ถ้าถูกขืนบังคับให้อยู่ในที่แคบๆด้วยเพราะยืนยันในสิ่งที่ตนเองเชื่อก็คงต้องทำใจให้บรรเทาลงให้ได้ และที่ผมร่วมลงชื่อก็เพราะคิดว่าหลายคนไม่อยากอยู่ในที่แคบๆโดยที่ตนเองไม่ได้กระทำอะไรผิดใดเลย

คำถามนี้ สันติบาล มาเองเลย ฮ่าๆๆ คำตอบคือ ผมคิดว่าเรายืนอยู่บนฐานของความเชื่อในสิทธิพื้นฐาน ความเชื่อในฐานของความเป็นมนุษย์ ผมไม่เคยคิดว่าที่ผมร่วมลงชื่อจะเป็นเรื่องน่าเสียใจอะไรนอกจากรู้สึกโล่งใจ ส่วนถ้าจะมีเสียใจบ้างก็คือ ผมไม่ค่อยยื่นมือช่วยเหลือหรือกระตือรือร้นเท่าที่ควร สักเท่าไรเลย ออกจะขี้เกียจอยู่สักหน่อย

เรียนทุกท่าน เนื่องจากร้านอินเตอร์เน็ตที่ผมเล่นกำลังจะปิดแล้ว ผมจึงจำเป็นต้องส่งหน้าที่โฆษกให้คุณปุถุชนดำเนินการต่อครับ

ขอแสดงความคิดเห็นด้วยคนนะคะ ขอกลับไปที่เรื่อง ความกลัวอีกครั้ง น่าคิดว่า คนกลุ่มนี้คงไม่ได้กลัวเพียงอย่างเดียว แต่ต้องมีทั้งความกลัว และความเกลียดอย่างมากด้วย ถึงจะทำอะไรอย่างนี้ได้ ถ้ามองให้ลึกแล้ว ผู้ฟ้องดูน่าสงสารกว่าผู้ที่ถูกฟ้องมากนัก พวกเขาไม่น่าจะมีความสุขกับชีวิตนัก หากชีวิตของพวกเขาต้องถูกขับเคลื่อนด้วยสิ่งๆนี้ น่าแปลกว่า ทั้งที่เป็นกลุ่มผู้เรียกร้องให้ รักในหลวง แต่ในหัวใจกลับเต็มไปด้วยความเกลียด -- ขาดทั้งความรักและปัญญานำทาง  

โดยส่วนตัวผมค่อนข้างดีใจและทึ่งกับรายชื่อของเพื่อนนักเขียน ผมอยากขอบคุณทุกคน ผมดีใจที่ได้เห็นชื่อหลากหลาย ชื่อของคนที่อาจจะไม่ชอบกันเป็นการส่วนตัว หรือไม่เห็นด้วยกับเรื่องอื่นๆของกันและกัน การที่ชื่อมารวมกันอยู่ที่นี่แสดงว่าพวกเราต้องการสนามที่เสรีให้กับทุกคน แม้แต่คนที่เราไม่เห็นด้วย นี่คือสปิริตประชาธิปไตยเสรีนิยมที่น่าชื่นใจ วันหนึ่งสังคมเราอาจเป็นเช่นนี้ได้ในระดับกว้าง และเมื่อมีเสียงสะท้อนต่อต้านที่รุนแรง หลายคนก็ยังยืนยันยืนหยัดกับการตัดสินใจของตัวเอง กระทั่งมีคนมาลงชื่อเพิ่มด้วยซ้ำ

ปกติผมเป็นคนไม่มีสังคม ยิ่งกับเพื่อนนักเขียนยิ่งน้อยมากที่จะได้พบปะสังสรรค์ ทำให้ผมจับบรรยากาศสังคมนักเขียนไม่ค่อยได้ กิจกรรมในครั้งนี้ทำให้ผมได้สัมผัสกับจุดร่วมบางอย่างของเพื่อนนักเขียน ซึ่งเป็นจุดร่วมที่น่าประทับใจ

ขอบคุณและรู้สึกเป็นเกียรติที่ได้มีชื่ออยู่กับเพื่อนนักเขียนทั้ง 351 คน (และคนอื่นๆที่จำเป็นต้องถอนชื่อ หรือคนที่อยากลงชื่อแต่ลงไม่ได้ และคนที่เห็นด้วยโดยให้กำลังใจอยู่ห่างๆ) ครับ  

ขัดจังหวะนิดหนึ่งนะครับ

ปุถุชน ได้รับแถลงการณ์ทางเมล และได้รับเมสเสจผมแล้วนะครับ (เจ้าของร้านจะไล่แล้ว)

เห็นด้วยอย่างยิ่งค่ะ

ผมก็ต้องขอตัวแล้วเช่นกัน ไว้คุยกันใหม่ครับ

เฮ้ย พี่เช ได้รับเอกสารหรือยังฮับ ถ้าได้รับแล้วรับหน้าที่ต่อด้วย (เจ้าของร้านมาเตือนสองทีแล้ว)

อยากขอบคุณทุกท่านที่ร่วมลงชื่อและเคียงข้างเรา Stand by me
และขอบคุณเพื่อนๆที่ไม่ได้ลงชื่อแต่ยังคงเคียงข้างกัน  

http://www.youtube.com/watch?v=O4_ghOG9JQM&NR=1
http://www.youtube.com/watch?v=Vbg7YoXiKn0

ส่วนเพื่อนๆ ที่ไม่เห็นด้วยกับจดหมายเปิดผนึก ผมคิดว่าเพื่อนๆ ได้อ่านดีแล้ว
ผมเคารพในความต่างทางทรรศนะ และเพื่อนๆ ที่อ่านจดหมายเปิดผนึกแล้ว
เห็นด้วย แต่ไม่ลงชื่อ ผมคิดว่าทุกคนมีเหตุผลในการที่จะลงและไม่ลงชื่อแตกต่างกันออกไป
สบายใจได้เลยว่า จะไม่มีข้อหาหรืออ้างว่า "ก้าวหน้า" หรือ "ล้าหลัง" "ล้ำ" หรือ "ไม่ล้ำ"

ได้แล้วๆๆๆ

ขอบคุณที่ทำความคิดให้เป็นรูปร่าง
ขอบคุณที่ทำให้รู้ตัวเองว่า..ไม่ได้คิดอะไรไปคนเดียว

ราตรีสวัสดิครับ ขอบคุณทุกคน (เจ้าของร้านไล่ครั้งที่สาม)

กว่าเข้ามาได้ต้องรบกวนท่านเช ฮาวาย (อิ อิ ) เสียหลายยก

ผมกลายเป็ํนคนกระด้างกระเดื่องต่อแผ่นดินหรือเปล่าไม่ทราบ  แต่กระด้างกระเดื่องต่ออาจารย์(สมัยมหาวิทยาลัย) แน่ๆ เพราะโกรธผม และคงไม่นับผมเป็นลูกศิษย์คนโปรดอีกต่อไป การเชิญไปบรรยายพิเศษในวิชาการเขียนเชิงสร้างสรรค์ที่เชิญประำจำปีละหลายครั้งคาดว่าคงไม่เกิดขึ้นอีกแน่ๆ ครับ --นี่คือผลกระทบแรกจากการแตะต้องมาตรา 112 อิ อิ

แต่ไม่เป็นไรครับ ผมคิดดีแล้ว และตรึกตรองอย่างรอบด้านพอสมควรจนมีคำตอบที่จะตอบให้ทุกคน(ที่จะถามในอนาคต)ได้ว่า เหตุใดจึงมาลงชื่อในครั้งนี้ --นั่นแหละ ผมจึงลง และไม่รู้สึกเสียใจแต่ประการใด 

ทุกท่านเชิญแสดงความคิดเห็นกันตามสะดวกครับ