ความหวัง(อัลอักซอฮฺ)

ความหวัง(อัลอักซอฮฺ)
“แท้จริงเราเป็นกรรมสิทธิของพระองค์
และเราจะกลับไปหาพระองค์”
ฉันทำได้เพียงสวดมนต์
แต่ระเบิดลูกแล้วลูกเล่า
ได้ทำลายดวงตา แขนขาและเอกลักษณ์ไปเสียสิ้น
เลือดพี่น้องของฉันเป็นสีแดง
เป็นเลือดสีเดียวกันกับฉัน
สีเดียวกับพวกมัน
เจ้าของระเบิดแสยะยิ้มอย่างพึงใจ
มะลิดอกแล้วดอกเล่าร่วงโรย
เหลือเพียงลำต้นที่ฉีกขาดกระจุยกระจาย
แต่กลิ่นยังกำจรจรุงอยู่ในราตรี
ต้นมะกอกถูกขุดรากถอนโคน
เหลือเพียงดินที่แตกระแหง
แต่ไม่นานเมล็ดของมันจะแทงทะลุอากาศ
รอเพียงฤดูวสันต์มาเยือนเท่านั้น
นกกระจอกบินหนีไปฝั่งยิวแล้ว
วันนี้เด็กเด็กของเราไม่ได้ไปโรงเรียน
มัสยิดเงียบเหงา
เสียงอาซานเศร้าสร้อยกว่าที่เคย
ที่โรงพยาบาลเต็มไปด้วยผู้หญิงเด็กและคนชรา
คนหนุ่มต่างออกจากบ้านชูปืนขึ้นด้วยความโกรธแค้น
พวกเขาลุกฮือขึ้นแล้ว
แล้วพวกท่านหล่ะ?
โอ้...ลูกหลานของมุฮัมหมัด
ท่านนอนหลับสบายอยู่ได้หรือ?
มองออกไปนอกหน้าต่างสิ
เห็นไหม? พี่น้องของท่านนอนหวาดผวา
ท้องท่านอิ่มอยู่หล่ะหรือ?
ลองชำเลืองมองพวกเขาสิ
เห็นหรือเปล่า?เด็กเด็กกำลังแย่งกินอุจจาระกองนั้น
หูท่านหนวก ตาท่านบอดหรือใครล่ามปากท่านไว้
ท่านไม่ได้ยินเสียงบรรลัยกัลป์นั่นหรือ?
แต่ไม่ว่าจะเหตุผลกลใดก็ตาม
เราจะไม่ก้มลงกราบเท้าขอความช่วยเหลือจากมนุษย์ด้วยกัน
นอกจากผู้อภิบาลของเรา
เราจะสู้ด้วยอาวุธเท่าที่จะพอหาได้
ต่อสู้แบบอินติฟาเฎาะหฺ
ก้อนหินจักสอนบทเรียนให้รถถัง
เราจะเอาเลือดเนื้อของเราสร้างบ้านเรือน
สะพาน โรงเรียน โรงนาและโรงพยาบาลของเราเอง
เราจะสร้างประเทศของเราขึ้นใหม่
ไม่ว่าจะนานแค่ไหนคงมีสักวัน
ที่พวกยิวจะถูกไล่ลงทะเลแดง
หนีหัวซุกหัวซุนไปซุกรากต้นก็อด
แล้วเราจะไปนมัสการพระเจ้าและนมาซซุบฮฺที่นั่น
ที่มัสยิดอัลอักซอฮฺ
--------------
5 ม.ค.2551