ผมถึงเคยบอกงัยครับว่า(ตอนไหนหว่า)
 
ถ้าเขียนฉันทลักษณ์ คุณก็ต้องระบุไว้ด้วย ไม่เช่นนั้นจะเขียนฉันทลักษณ์พิจารณาเกี่ยวกับฉันทลักษณ์ไปทำไม เพราะมันมีกลอนเปล่า กลอนเปล่า กลอนสัมผัสไม่สัมผัสบ้าง
แล้วจะให้เขาทำอย่างไรเมื่อพิจารณาบทกวีฉันทลักษณ์ หรือว่าไม่ต้องมีเกณฑ์อะไรเลย หรือต้องอะลุ้มอะล่วย แล้วจะมีข้อกำหนดเกี่ยวกับฉันทลักษณ์ไปทำไมให้เมื่อยตุ้ม จริงไหมถ้างั้น
สั้นๆเท่านี้ก่อนครับ

ปล.ผมก็อยากเห็นปฏิกิริยา อย่างน้อยเนื้อหาสาระก็ประมาณถ้อยคำประกาศนั่นแหละครับ ถ้าจะแสดงความเห็นเกี่ยวกับบทกวีเล่มนั้นๆ ไม่ใช่ผมชอบจังเล่มนี้ อ่านแล้ว เชียร์ๆๆ 555 แล้วเราจะไปเรียกร้องเอากะใคร ก็เราเองนั่นแหละ ข้อคิดเห็นอื่นๆก็มีประโยชน์ดีมีข้องสังเกต

ผมถึงเคยบอกงัยครับว่า(ตอนไหนหว่า)
 
ถ้าเขียนฉันทลักษณ์ คุณก็ต้องระบุไว้ด้วย ไม่เช่นนั้นจะเขียนฉันทลักษณ์พิจารณาเกี่ยวกับฉันทลักษณ์ไปทำไม เพราะมันมีกลอนเปล่า กลอนปล่อย กลอนสัมผัสไม่สัมผัสบ้าง
แล้วจะให้เขาทำอย่างไรเมื่อพิจารณาบทกวีฉันทลักษณ์ หรือว่าไม่ต้องมีเกณฑ์อะไรเลย หรือต้องอะลุ้มอะล่วย แล้วจะมีข้อกำหนดเกี่ยวกับฉันทลักษณ์ไปทำไมให้เมื่อยตุ้ม จริงไหมถ้างั้น
สั้นๆเท่านี้ก่อนครับ

ปล.ผมก็อยากเห็นปฏิกิริยา อย่างน้อยเนื้อหาสาระก็ประมาณถ้อยคำประกาศนั่นแหละครับ ถ้าจะแสดงความเห็นเกี่ยวกับบทกวีเล่มนั้นๆ ไม่ใช่ผมชอบจังเล่มนี้ อ่านแล้ว เชียร์ๆๆ 555 แล้วเราจะไปเรียกร้องเอากะใคร ก็เราเองนั่นแหละ ข้อคิดเห็นอื่นๆก็มีประโยชน์ดีมีข้องสังเกต
ตอบ | ตอบโดยอ้างถึงข้อความ

เอ่อ... เหมียนกันเลย

เพราะเรื่องที่ว่า สัมผัสเลือน สัมผัสเลือน กับ พยายามสร้างฉันทลักษณ์แบบใหม่ อาจกลายเป็นเรื่องเดียวกัน

หรือในเล่มมีการใช้ทั้งกลอนเปล่า กลอนแปด หรืออื่นๆ ปนกัน ในไปลดทอนความหนักแน่น ความขลัง เนี่ย ใช่ประเด็นรึเปล่า

ไม่มีหญิงสาวในบทกวี" ซะการีย์ยา อมตยา

ยินดีด้วยค่ะวมต.

ขอบคุณทุกความคิดเห็นครับ
ขอนุญาตนำความคิดเห็นในที่นี้ไปอ้างอิงเพื่อประโยชน์แก่สาธารณะนะครับ
ขออนุญาตเจ้าของความเห็นทุกความเห็นไว้ก่อน ณ ที่นี้
หากท่นใดไม่อนุญาตช่วยแจ้งด้วยนะครับ

ทีนี้ผมว่าผมเข้าใจประเด็นคุณจูแล้วต้ะ..

แต่ ผมเห็นด้วยครึ่งแรกครึ่งเดียวนะ คือต้องมาพูดกันให้ตระหนักรู้ ทว่าไม่ใช่เพื่อสร้างกำหนดกฎเกณฑ์ ว่าอะไรใช่ - ไม่ใช่กวีนิพนธ์

อยากให้คุณ kid กะคุณฮาริสลองคุยต่ออีกนิดอ้ะครับ ประเด็นของคุณสองคนน่าสนใจมากเช่นกัลล์ 

ทฤษฎีดนตรีมีอยู่จริงค่ะ เพลงมีทั้งแบบเปิดแล้วต้นไม้โตและต้นไม้ตาย เพลงคลาสสิคฟังเพราะมาเป็นร้อยปีแล้ว แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีอะไรที่ดีกว่านี้อีกแล้ว

คือถ้าเพลงสองเพลงเนื้อร้องเหมือนๆกัน เพลงหนึ่งใช้ทำนองตามทฤษฎีดนตรี คอร์ดและเสียงประสานไพเราะตามแพทเทิร์น  อีกเพลงเสียงหลงหลุดคีย์เรื่อยเปื่อย ถามกรรมการว่า ทำไมเพลงหลังไม่เพราะ ท่านก็ต้องว่า ก็เพราะทำนองเพลงนี้มันไม่ถูกตามกฏตามทฤษฎีน่ะสิ ซึ่งเป็นส่วนที่ชัดเจนที่สุด ง่ายกว่าจะมาอธิบายว่า คำร้องมันไม่ดี ไม่เข้ากับทำนอง(เพี้ยนๆ)อย่างไร

แต่ถ้าจะเริ่มต้นกันที่แบบไม่มีทำนองไม่มีแบบไม่มีคีย์ไม่มีจังหวะ คงต้องเป็นบทโหยหวนอันออกมาจากความคิดจิตวิญญาณ มีพลังจากคำและเสียงจนผู้ฟังรู้สึกได้ โดยไม่จำเป็นต้องใช้รูปแบบที่กำหนดตายตัวใดๆ นั่นถึงจะเป็นการสร้างสรรค์ที่สำเร็จ ซึ่งยากเย็นแสนเข็ญอยู่ ในเมื่อไม่มีฉันทลักษณ์(ซึ่งบังคับคำไม่ให้มีอิสระ)เป็นตัวช่วยพื้นฐานความไพเราะ
แปลว่าคุณจะต้องใช้สิทธิ์ในการใช้คำอย่างอิสระนั้นเพื่อการสื่อความหมายได้ดีมากๆเพื่อเข้าไปทดแทน ถึงจะคุ้มค่าในการละทิ้งกฏเกณฑ์นั้น

ส่วนตัวแล้วคิดว่า การเปลี่ยนแปลงถ้าถึงในระดับปฏิวัติ อาจจะเป็นไปได้ยากในการจะไปขัดคอนักอนุรักษ์ทั้งหลาย ฉันทลักษณ์แบบต่างๆมีส่วนที่ดีที่นำมาใช้ได้ ลองศึกษาบ้าง และนำมาปรับใช้เพื่อส่งเพื่อเสริมบทกวีของทุกท่านได้เสมอค่ะ

ผมก็ว่า คำนำ "ไม่มีหญิงสาวในบทกวี" คุ้นๆ เพียงนึกได้ว่า หลายปีก่อน ผมเขียนบทกวีไว้บทหนึ่งในหนังสือทำมือเล่มหนึ่ง พิจารณาดูแล้ว โครงสร้างของมันคล้ายกับคำนำบทนี้มาก
 

ฉันกำลังเดินทางในบทกวี
บทกวีกำลังเดินทางในฉัน               
เราต่างมุ่งหน้าสู่ปลายทางเดียวกัน

ไม่มีหญิงสาวในบทกวี

บนสะพานไม้ไผ่
ข้าพเจ้าเดินสวนกับชายชรา
เพื่อไปสู่ฝั่งเดียวกัน

หน้า 60 , ฉันเป็นเด็กลงทุกวัน มีนาคม 2544

เห็นด้วยครับ
แต่ไม่ต้องแปลกใจอะไรเลย
ในโลกนี้ไม่มีอะไรใหม่เลย
จุดหมายเดียวกัน
ใครๆ ก็เขียน
กวีเซนกวีคริสต์
ก็เขียน
...............
อยู่ที่วว่า
คนเขียนเป็นคนใหม่หรือเปล่า
และใช้อุปกรณ์ไรมากกว่า
...............