ฉันฝัน
เห็นความจริง
ที่ไม่มีความฝัน

แค่ฝันร้ายน่ะลูก
ความจริงไม่มีอะไรหรอก
ฉันไม่รู้เลยว่าแม่ร้องไห้ทำไม

ความสงบนิ่ง
เมื่อไม่มีเวลา
หยุดนิ่ง

ไร้หัวใจ
แล้วหรือไร
จันทร์เจ้าจะลอยไปไหน

ใบไม้สีน้ำตาล
ดอกไม้สีน้ำตาล
ข้างกัน

อ้างว้าง
หรือคือหยดน้ำหนึ่ง
ที่คงอยู่ตลอดมา

บนใบบัว
หยดน้ำกลิ้งไปจาก
หยดน้ำหยดใหม่กลิ้งมา

บนใบบัว
ทำตัว
เหมือนไม่รู้จักเปียก

มดตัวหนึ่งเดินไปเดินมา
บนหน้าหนังสือพิมพ์
มันเดินผ่านตัวหนังสือเร็วกว่าฉันอ่าน

ความเกลียด
กรีดกัน
และกัน

จนสะใจไม่รู้กี่รอยบาดไม่มีสักแผลที่ผิวใจ
ใจเธอที่แข็งแรงนั้น
หรือใจฉันที่อ่อนแอป่วยไข้

เมื่อความรักไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการ
เมื่อหยุดรักแล้วหัวใจของเธอแข็งแรงกว่าฉัน
แต่ฉันยินดีจะอ่อนแอ

จะคำว่าสงคราม
หรือสันติ
มดเดินผ่านไปเป็นแถวยาวไกล

เพราะที่นี่ไม่มีเปียโน
ปลายนิ้วที่เคาะไปนั้น
จึงมีบางคนที่จะได้ยินเสียงเพลง

เจ้าดอกไม้ดอกแปลก
เจ้างดงามเป็นพิเศษ
น่าเกลียดเป็นพิเศษ

ฉันจะไม่ให้เธอโดดเดี่ยวเปลี่ยวเหงา
เพียงลำพัง
ฉันนั่งยิ้ม

ความอบอุ่นในมือฉัน
หายไป
กับความหนาวในมือเธอ

ฟ้าครึ้มขนาดนี้ไม่ต้องรดน้ำหรอก
แดดออกไร้ฝนสักหยด
ต้นไม้ต้นนั้นตายแล้ว

อย่าร้าง
เลย
นะ

เสียงหนึ่งดังด้วยรัก
ยังคงอยู่ในใจ
แม้ไม่มีใครได้ฟัง

ความสุขนี้
มี
กี่รอยยิ้ม

ความทุกข์นี้
มี
กี่หยดน้ำตา

ความสุขนี้
มี
กี่หยดน้ำตา

ความทุกข์นี้
มี
กี่รอยยิ้ม

ในแก้วนั้น
มีทั้งน้ำแข็งที่ลอยน้ำ
และจมน้ำ

มีช่องว่างในน้ำนั้น
ระหว่างน้ำแข็งที่ลอยบนผิวน้ำ
และน้ำแข็งที่จมน้ำ

แค่เคาะแก้วเบาเบา
น้ำแข็งที่ก้นแก้ว
ก็ลอยขึ้นมาเหมือนเพิ่งจะรู้ตัวว่าต้องลอย

ฉันคอย
ให้น้ำแข็งละลาย
ลิ้มรสกาลเวลาแห้งแห้ง

เขาแกะสลัก
ก้อนน้ำแข็งนั้น
เป็นรูปน้ำแข็งละลาย

ยากไร้
ไม่
ง่าย

แรกเริ่ม
เนิ่นนาน
มากมาย

รอยยิ้ม
แย้ม
มีความเศร้าซ่อนอยู่หากว่าเธอจะหาเจอ

ไข่
พระอาทิตย์
ลอยเต็มฟ้า

ลมหนาว
ไม่หยุด
พัด

เอ่อ...คือ
มีอะไร
เอ่อ...คือ...ไม่มีอะไร

คนส่วนน้อยเสียสละเพื่อส่วนรวม
คนส่วนมากเสียสละเพื่อส่วนตัว
แปลกแปลกนะ

เมื่อมีฉันต้องไม่มีเธอ
สันติบอกสงคราม
สันติยิ้ม สงครามร้องไห้

เข็มหมุด
เก็บเสียงไว้
เงียบเงียบ

อยากฟังเสียงกำปั้นของฉันไหมคะ
เธอถามด้วยรอยยิ้ม
ช่างน่ารักน่าชังฉันตอบว่าอยาก

อยากจะกลับไปใช้
เวลาว่างมากมาย
นั้น

อยากจะกลับไปใช้
เวลาไม่ว่างมากมาย
นั้น

เราใช้เวลาว่างทำอะไรบ้าง
เวลาว่างก็ต้องว่างสิ
ถ้าเธอใช้มันจะไม่ว่างนะ

นั่งบนโต๊ะ
วางเท้า
บนเก้าอี้

.. ... .. .. .

เมฆดำเปียก
ฟ้ารักความสะอาดซักแล้วบิดน้ำ
ตากเมฆขาวแห้ง

ว้าวๆๆๆ

เสียงน้ำแข็งละลาย
หล่นในแก้ว
หลอดกระดิก

หนังสือบนโต๊ะ
พลิกเปิดไปหน้านู้นหน้านี้
บนเก้าอี้ไม่มีใคร

กรีดหน้าอก
ควักหัวใจออกมา
กลัดกระดุม

เรามักจะติดกระดุม
จากบน
ลงล่าง

ลูกกระสุนทุกลูก
ล้วนเป็น
ลูกกำพร้า

โขกความเศร้า
เคล้าความสุข
แหลกสลายในครกนั้น

ปรุง
กระทั่ง
เสียรส

ลบ
จนกระดาษ
ขาด

เธอใช้ช้อน
ซ้อนคัน
ไม่รู้ตัว

ตะเกียบคู่นั้น
ข้างหนึ่งตกพื้นเปื้อนแล้ว
อีกข้างแม้ยังสะอาดก็ไม่ได้ใช้

ขบคิด
เคี้ยวความคิดขาด
กลืนเพื่อจำหรือคายเพื่อลืม

ทำไมหนังสือเล่มนี้
ไม่เหมือนหนังสือเล่มนี้
อีกเล่มหนึ่ง

น้ำตาเค็ม
เต็มน้ำตาลแล้ว
ได้รสหวานแปลกแปร่ง

เบา
เบา
เธอตะโกน

มองเมฆ
ก็รู้
ว่าฝนจะตกเมื่อไร

มองฝนนองพื้น
ก็รู้
รูปร่างของเมฆ

มันตายแล้ว
เพราะมันมีพิษ
แม้ว่ามันจะยังไม่ได้ใช้พิษนั้นเลย

โยนหินลงไปในแม่น้ำ
บางก้อนยังอยู่
บางก้อนหายไป

มีน้ำกี่หยด
ในแก้วใบนั้น
เธอนับอย่างไรก็ไม่เคยเท่ากัน

มีแก้วกี่แก้ว
ในน้ำ
หยดนั้น

อย่ากัด
ลิ้น
ฉัน

.. ... .. .. .

ก้อนหิน
จ๋อม
วววงน้ำาาา

ก่อนที่จะเอ่ยคำอำลา
เธอคงไม่รู้
ว่าจะจากฉันไป

กิ่งกอดกลมเกลียวกลืนกัน
รากเรา
รบอยู่ที่ใต้ดิน

ไม่รู้อีกกี่เช้า
ที่ฉันจะต้องเฝ้ารอ
ดวงตะวัน

ทำไมเรา
ถึงมอง
ไม่เห็นกัน

คุย
กับใคร
ที่เราไม่รู้จัก

เผื่อว่า
วันพรุ่งนี้
จะดีขึ้น

เราหวังลมลมแล้งแล้ง
ตะวันฉายกลมกลมแกล้งแกล้ง
เราต่างแย่งกันอยู่ในที่ร่มจนเกลี้ยงเราในพื้นที่แดดร้อน

ใช่เพียงรักกันที่จะทำให้เราใกล้
ใช่เพียงเกลียดกันที่จะทำให้เราไกล
ไม่ใกล้ไม่ไกลแค่ในหรือนอกนั้นไม่มีอยู่จริง

ใครบางคนอาจจะยิ้ม
ให้กับความเป็นจริง
ตรงนั้น

โดยมิได้นัด
หมายว่า
จะพบ

นกน้อยในวัด
ควันลอยจากเถ้ากระดูก
หายไปในเมฆขาว

วัน
เว
ลา

one
way
goodbye

กะทัน
จึง
หันถูก

น้ำนิ่ง
เต็มลำเรือนิ่ง
บนบก

ห่มหมอง
สั่นเทา
หลบสุข

แววตาพยัคฆ์ในตากวาง
แววตากวางในตาพยัคฆ์
ราวกับใครใส่สลับ

นอนหนุน
หนอน
นุ่ม

เสียงจากใบหู
ปากขยับไร้เสียง
ส่งถึง

วงน้ำ
วงจันทร์
ดวงจันทร์

สระหาย
ใครถมไป
เหมือนไม่มี

กังวล
กังวาน
ก้องไกล

กังหัน
นิ่ง
คืนลม

คอ
ระฆัง
โยกเยก

รอ
รอบ
บ้าน

ร่มรื่นเริงร่า
อ่อนล้า
แข็งแรง

จุดแสง
เคลื่อนผ่านโคมคราม
เมื่อแสงหนึ่งหายไปอีกหลายแสงส่องไสว

ฉันชะเง้อมอง
เส้นทางที่ก้าวผ่านยาวไกล
เธอชะเง้อมอง

หนามฝนตำหนัก
ทิ่งแทงโลก
บุปผางามผลิบานดอกแล้วดอกเล่า

เมฆงามลอยไปแสนไกล
จึงสีหม่นมืดมัวมิดฟ้า
คละคลุ้งควันเหม็นไหม้

ฉันอยากอาเจียนต่อชะตากรรมประเทศ 

สงคราม
มารคงส
ร้าง

ลมพัดธงปลิว
เงาบนถนน
เหมือนเปลวไฟบนไม้ขีดไหว

แผ่นดินไหว
ไม่ไหว
ใช้คนสักเท่าไรก็ยังไม่ขยับ

ใจความสำคัญ
ใจ
ความสำคัญ

เกมตู้เกมโอเว่อร์
หยอดเหรียญไม่ทัน
โธ่..จะถึงด่านสุดท้ายอยู่แล้วต้องมาเริ่มใหม่

เสียงเชียร์มวยดังมา
จากตรอกนั้น
ดังลั่น

เส้นตาย
ถูกขีดไม่รู้กี่ครั้ง
ตายไม่รู้กี่ศพ

.. ... .. .. .