ประดับทาบจากฝอยฟุ้งเป็นรุ้งฟ้า             
เป็นลวดลายโลกเวลาและโลกฝัน
ไล่เรียงริ้วพาดผ่านจากไพรพรรณ         
ข้ามม่านเมืองสู่สวรรค์.........โอ้รุ้งราง
จากเข้มข้นฉูดฉาดมาวาดลาย             
เป็นสดใสพร่างพรายแห่งรุ่งสาง
จนเลือนสีละเอียดอ่อนจนเจือจาง         
ก่อนปลิวคว้างละเหยหายในสายลม
ในสายลมฤดูกาลแห่งธารหมอก             
เหมันต์พริ้วระรอกเข้าปลกห่ม
วาดม่านเหมยแผ่กางลงพร่างพรม         
โอบประคองร่างระทมในงำเงา
คล้ายม่านหม่นมืดมัวของชีวิต               
คล้ายสะกดดวงจิดสู่เงียบเหงา
แต่หากม่านกระทบแสงเพียงบางเบา      
กลับสะท้อนแสงสีเก่าสีรุ้งราง
และผืนโลกยังดำเนินวิถีโลก               
ยังร้อน – หนาว – สวย – โศก – ยังอ่อนหวาน
ยังกร้าวกล้า – แกร่งกร้าน – และทนทาน   
ยังเรืองแสงในหม่นม่านตระการตา
ขณะโลกดำเนินวิถีโลก                  
ขณะรุ้งปรุงโศกเป็นภูษา
มาแต้มแต่งสวยสดแด่นภา                  
มาห้อมห่มห้วงเวลาดุจแพรพรรณ
กลับริ้วรุ้งถูกฉีกริ้วเป็นทิวสี                     
มาปาดป้านถ้อยวจีที่แต่งสรร
ให้แก่งแย่งครอบครองเข่นฆ่ากัน         
จากเสี้ยวสีเป็นชนชั้นไปชิงชัย
ขณะโลกดำเนินวิถีโลก                  
ขณะรุ้งปรุงโศกเป็นหวาดไหว
ขณะรุ้งร่วงร้าวละอองใจ            
เป็นฝอยฟุ้งรุ้งใหม่ละอองน้ำตา

ขณะรุ้งร่วงร้าวละอองใจ            
เป็นหยดธารสดใหม่ “ธารเลือดชรา”

อับดุลฮามิด