เคยภูมิใจ           ในศักดิ์               ราชสีห์
รับผิดชอบ         หน้าที่                อันยิ่งใหญ่
บำบัดทุกข์         บำรุงสุข             ทุกผองภัย
เป็นชายชาติ       มหาดไทย          ทระนง

มาเสียศักดิ์         เสียศรี                 ขายขี้หน้า
ได้ตำแหน่ง       โดยซื้อหา           และผ่อนส่ง
เสียงเล่าอ้าง       ด่างพร้อย            ทั้งเผ่าพงศ์
มหาดไทย          จักดำรง              อยู่อย่างไร

เงยหน้าอายฟ้า     ก้มหน้า             ก็อายดิน
จะทนคำ             หยามหมิ่น         ได้ถึงไหน
แบกยศ                แบกศักดิ์           หนักบ่าไป
จะหาความ         ภาคภูมิใจ            ก็ไม่มี

แอบสยบ            นบนอบ               ในเถื่อนถ้
ทุกตำแหน่ง        ถูกขย้ำ                สิ้นราศี         
ทั้งข้าหลวง         ข้าราช                 ขาดบารมี
แค่ห่มคลุม         หนังราชสีห์         เยื้องลีลา

ฤา     ถึงยุค          หมดสิ้น               ศักดิ์ราชสีห์
สยบยอม             ให้ย่ำยี                   เยี่ยงขี้ข้า
เสพยศ                 เสพศักดิ์                อัครา
แต่อับอาย           ขายขี้หน้า              ราคามัน  !

                          ว.แหวนลงยา

มหาดไทย ไม่เป็น ราชสีห์
ฝูงสิงคลี ห่มหนัง กำบังค่า
จะสิงหืแดง สิงห์ดำ ไม่นำพา
สุดท้ายก็ เป็นหมา ไร้ค่าคน!