คราวนี้เอากลอนรักมาให้พิจารณาครับ  รักรับหน้าร้อน

การเบ่งบานของดอกหางนกยูง : ฤดูรักในรังสิต

แดดรังสิตสาดแสงสีสุกสวย
เหลืองอ่อนคลี่ผวยเป็นผืนห่ม
ลมอ้าวผ่าวร้อนรุมเร้ารม
หญ้าสะสมความกร้านจนซ่านใบ

หางนกยูงสีแดงเบ่งบานดอก
สัญญาณบอกความรักที่เริ่มใหม่
หนุ่มสาวเคยซ่อนรักไว้อย่างไร
ก็หยิบยื่นหัวใจให้แก่กัน

หนึ่งหนุ่ม-ฝังรักจนหนักอก
แววตาตื่นสะทกสะท้านสั่น
เมื่อได้พบหญิงสาวสะคราญครัน
ก็พรึงพรั่นหวั่นหวามกับความรัก

เก็บดวงหน้านางไปแนบหมอน
หนุนนอนยามคิดถึงคะนึงหนัก
อยากฝากหัวใจไปพิงพัก
แล้วทายทักสอบถามถึงความใน

ว่า -หัวใจของนางที่นวลนุ่ม
ถูกจับจองโดยหนุ่มบ้างหรือไม่
เธอให้ความหวังกับผู้ใด
มีใครบ้างไหม-หรือไม่มี

อกหนุ่มอึดอัดแสนกลัดกลุ้ม
ไฟรักรุมสุมถนัดถนี่
หางนกยูงบานดอกกำลังดี
ได้เวลาคลายคลี่ถึงความใน

อยากบอกคำว่ารักให้เธอรู้
อยากจะเป็นคู่อยู่เคียงใกล้
อยากมอบรักเธอเสมอไป
อยากพลีหัวใจให้เชยชม

แดดรังสิตสาดแสงสีสุกสวย
เหลืองอ่อนอ่อนคลี่ผวยเป็นผืนห่ม
ลมระบายถ่ายร้อนที่เร้ารม
หนุ่มสะสมความกล้าจนเต็มตัว

รักครั้งนี้เหมือนว่าจะมีต่อ
เอายังไงล่ะหนอ ล่ะพ่อหนุ่ม!

อนุญาติต่อกลอน ของพี่โกฎิดาราครับ

รักครั้งนี้เหมือนว่าจะมีต่อ
เอายังไงล่ะหนอ ล่ะพ่อหนุ่ม!

ต่อว่า

ด้วยลมร้อนหอบร้อนมาเร้ารุม
จึงกลัดกลุ้มเรื่องรักหนักหัวใจ

หัวใจคนหนุ่มยิ่งรุ่มร้อน
ไม่รู้ว่าจักผ่อนอย่างไรได้
เพียงอยากจะบอกถึงความใน
ว่ารักทรามวัยใครคนนั้น ฯ

มองไปไม่เห็นเงา..จันทร์เจ้าขา,
ขอเถิด - ขอดวงยิหวา มาให้ฉัน
หรือรักนี้ร้อนแรงดังแสงตะวัน
จนแลไม่เห็นจันทร์บนฟากฟ้า ?

ดอกหางนกยูงสีแดงฉาน
บานอยู่เต็มฟากสวรรค์
ผู้คนเดินผ่านไปมากัน
พวกเขาดั้นดั้นหาสิ่งใด


วิทยากร เชียงกูล

เขาก็คงด้นดั้นมา หาความหมาย
ที่พี่เขียนเป็นวรรคทองไว้ทิ้งท้าย,
แล้วกลายเป็นมรดกแต่ครั้งนั้นฯ

พี่ตั้งใจเขียนว่า ฉันเยาว์ ฉันเขลา ฉันทึ่ง
ฉันจึงไม่เห็นความหมาย
ครั้นหล่นประโยคอันตก-ราย
สุดท้ายพิมพ์ผิดประโยคเดียว
กลับรั้งเกี่ยวเป็นวรรคทอง ฯ

ฉันเยาว์ฉันเหงาฉันทึ่ง
ฉันจึงมาหาความหงอย
ฉันหวังจะดึงให้หมด.....
สุดท้ายดึงได้น้อย แค่กระจุกเดียวฯ
....(ไพบูลย์ วงษ์เทศ)

เธอเยาว์ เธอเขลา นักนี่
สี่ปี ไปอยู่ ที่ไหน
ตำรา อาจารย์ มีถมไป
ทำไม ไม่รู้จัก ตักตวง

กวีนิรนามจากบอร์ดแห่งหนึ่ง

ขอร่วมแจมด้วยครับ
ส่วนหนึ่งจากบท ฉันมองไม่เห็นความหมาย (ยังแต่งไม่เสร็จครบถ้วน)

เธอบอกนักศึกษาต้องกล้าสู้
กอบกู้เกียรติยศศักดิ์ศรี
ให้เขารู้พวกเรานั้นมีดี
ใช่กินบุญรุ่นพี่ที่สร้างมา
...........................
...........................
นิ่งนั่งฟังเธอแล้วไตร่ตรอง
ฉันมองไม่เห็นความหมาย
ที่เธอร้องปาวปาวกล่าวมากมาย
เปลืองน้ำลายทั้งสิ้นเจ้าลิ้นคม

เธอบอกจะต่อสู้เพื่อผู้ยาก
ผู้ลำบากเธอกลับเหยียบทับถม
เธอบอกเธอต่อต้านทุนนิยม
แต่เธอกลับชื่นชมความมั่งมี

เธอบอกเธอรักประชาชน
แต่คนยากคนจนเธอหลีกหนี
เธอบอกจะพิทักษ์รักคนดี
แต่เธอเห็นคนดีที่เงินตรา
..............................
..............................
อาชญาสิตุส