ดอกไม้ดอกแรก
 
 
-1-

 

ในแนวป่า หนามรั้ว และกำแพง

มีเลือดและอาภรณ์คั่งค้างอยู่

ฉัน...

ลุยฝ่าไปกับอ่อนแอ

ลำพังแต่ความกล้าเท่านั้นที่ร่วมเดินทาง

 

ชีวิตเป็นบทกวี

มีหยาดน้ำตาและการสูญเสียของความเป็นจริง

ทั้งสง่างามและทะนง

เพียงชีวิตอ่อนไหวและยอมตนยิ่งกว่า

 

-2-

 

...ฉันเปิดอ่านบทกวีแห่งชีวิตทีละหน้า

เป็นความรู้สึกของต้นไม้ทิ้งใบ

-เหลืองละลิ่ว-

ความรู้สึกเวิ้งว้างของตัวเองและใครบางคน

ผ่านเข้าไปในใจ

แล้วฤดูกาลก็ทิ้งความสั่นไหวไว้เบื้องหลัง

 

ฤดูกาลผ่านฤดูกาล...

ในท่อนหนึ่งของบทกวี

เรียกดอกไม้ดอกแรกบานขึ้นในชีวิต

ฉันมองเห็นความงามเมื่อสิ้นการร่วงหล่น

มองเห็นบทกวีเมื่อหยุดแก้ไขในความจริง

 

-3-

 

ดรุณี...พวกเรามาพร้อมกับความว่างเปล่า

โลกโรยสีและบทเพลงไว้

ในกรอบเก่า

เมื่อถอดกรอบและต่อกระดาษเติม

ก็ควรแก่พู่กันและตัวโน้ต

 

ดรุณี...พวกเราจะจากไป พร้อมกับความว่างเปล่า






นิพนธ์ อินทฤทธิ์

 * ตีพิมพ์ครั้งแรก ไรท์เตอร์แมกกาซีน ฉบับ(ปก) แอ๊ด คาราบาว จำปี พ.ศ. ไม่ได้ น่าจะอยู่ในช่วงปี พ.ศ. 2539  - 40