ยุง : อาณัติ แสน

.
.
.
.
.
.
.

หนาวจับสั่นสะท้านผิวกายเป็นตุ่ม
ความมืดเจ้าเรือนเครื่องปลูกสร้าง, นั้น
ปูทางบนหยากไย่กลางซอกหลืบทึบเทา
คุกเข่าลงอธิฐานให้ปณิธานบาปดื่มกิน
สูดดมกลิ่นเลือดคาวเลอะหอมนุ่มนวล
ฝาดไวน์สีแดงกระตุ้นมวลรวมรสเลือดสแหยะยิ้ม
แวมไพน์ลงลิ้มเลียแผ่วเบาบางคราบ
เหลือหลงหยดเลือดคอระหงส์ผิวบางเลียบกรุ่น
สบู่ตรานกแก้วกลิ่นมวลสารหยาบกระด้างคงอยู่
ความมืดเจ้าเรือนเครื่องปลูกสร้างรับสัมผัสคุ้นเคย
เคลื่อนไหวสั่นสายตาผู้ทนทุกข์
ไข้สั่นสะท้านผิวกายเป็นตุ่มไหวสั่นเหมือนใบไม้
ต้องสายลมเมื่อร่มคันสุดท้ายถูกพับเก็บ
สั่นไหวเหมือนแผ่นดินสะเทือนลึกสู่ฐานรากโครง
อาคารหลายแหลกระทั่งบางหลังจมลงไป
ในความตายกลางซากปรักหักพัง
ความไม่แน่นอนและบางหน
เป็นเพียงความแน่นอนปานวิถีกระสุนสังหารฆาตกรรม
ผู้ได้รับพรสวรรค์แบบไม่เคยหลงเหลือหลักฐาน
และในบ้านหลังนั้นที่โครงสร้างแน่นหนาประดุจพีระมิด
ความมืดเจ้าเรือนของยุงผอมลีบต้นกำเนิดรสกระหายเลือด
ได้สถาปนาความสงัดนิ่งเช่นศูนยากาศในห้องทดลอง