คำนึงคิด จากเด็กหนุ่ม หลังม่านฝน

“หยาดฝนทิ้งกายร่วงหล่นไล่เรียงลมาเป็นม่านสายประพรมให้ทั่วอาณาบริเวณเปียกชุ่ม เพลงฝันคว้างลอยเลือนหายในม่านหยาดเปียกชุ่มของสายฝน

เด็ก หนุ่มซุกดวงตาร้าวหม่นปลดปล่อยเรือนร่างสะท้านสั่นเมื่อไร้เรี่ยวแรงควบคุม แอบเฝ้ามองความเหน็บหนาวให้กัดกินเรือนร่างอยู่ลึกเร้น ทิ้งทอดเรือนกาย ให้โหยหิวแทะเล็มเศษซากสุดท้ายของลมหายใจอยู่เดียวดาย ระลึกถึงกังวาลเสียงแหบปร่าแต่ยังคงลูบไล้อย่างนุ่มนวลคล้ายคล้ายรอยสัมผัส แห่งการปลอบโยนในห้วงสำนึก

“โลกนั้นล้วนเกิดจากความรัก เอ็ง ข้า และใครๆ ก็ลืมตามาบนพื้นผิวนี้ได้ก็ด้วยความรัก เชื่อข้าเถอะ มีความรักมากมาย ฟุ้งกรุ่นกระจายในทุกลมหายใจของทุกคน” เรียวปากแห้งแตกใต้ไรหนวดยาวเหยียดยิ้มอ่อนระโหย ข้ามผ่านจากห้วงระลึกถึงสู่โลกแห่งความจริง

เด็กหนุ่มไม่เคย สัมผัสได้ถึงละอองไอของรักในลมหายใจ สิ่งที่เขารับรู้คือ ตาแก่หนังแตกกร้านคนเดียวคนนี้ ได้ปลดปล่อยให้ชีวิตโบยบินไปจากเรือนร่างผุพังของตัวเองนานแล้วที่ตีนสะพาน คลองสายเล็กเน่าเหม็นแห่งนั้น ในใฝ่หวังและคำวิงวอนและศรัทธาทั้งหมดของหนุ่มน้อยขอให้เขาได้โบกบินตามตา แก่ไปเสียที โบกบินละทิ้งร่างกายไปท่ามกลางเสียงก่นด่าและสายตาเคียดแค้นของกลุ่มคนที่ เขาพบเห็นเมื่อกลางวัน โบกบินไปท่ามกลางการใช้อำนาจและกำลังที่เหนือกว่าเข้าข่มเค้นแย่งชิงของพวก อันธพาลที่ขู่เข็ญเขาอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน โบกบินไปท่ามกลางการเบียดเสียดยื้อแย่งช่วงชิง ของผู้คนที่เขาเห็นตามป้ายรถเมล์ข้างท้องถนนอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน

โบกบินไปเพื่อไถ่ถามตาแก่ว่า. . . . . . . . . . . . . . . . . .
“โลกแห่งความรักที่แกพูดถึงคือโลกใบเดียวกันกับโลกที่เขาเพิ่งจากมาแน่หรือ ”

อับดุลฮามิด