ร่วงลู่ลงทิ้งชายจากปลายฟ้า
ริ้วกุรงสะอาดตาพริ้วลมผ่าน
กะปิเยาะคลุมครอบศรีษะ – กาล
เมื่ออะซานแผดสะท้อนในหมู่คน
ขณะละอองสวรรค์พะเยิบปลาย
จีวรณ์ห่มเหลืองละลายในพรายฝน
ใครต่อใครละลานตาละลานตน
หุ้มห่อกาย ขาว – หม่น สู่อาราม
จากอารามสู่อารามทวงถามมนุษย์
ไหนความดีบริสุทธิ์ในหยาบหยาม
ใดเที่ยงแท้ใดเป็นหนึ่ง อันใดงดงาม
หรือเพียงรอยรุกลามบนลานทราย
เพียงร่องรอยกระแสธาร บนลานชีวิต
อันใดถูก – อันใดผิด ไหนหมุดหมาย
ขณะเธอพร่ำสวดอยู่กรีดกราย
ปล่อยผู้คนร่วงราย ข้างกำแพง
เธอพร่ำสวด เธอพร่ำสวด เธอพร่ำสวด
เธอก่อสร้างคล้ายโอ้อวดบนโลกแล้ง
โบสถ์วิหารใหญ่โตโอ่แสดง
ปล่อยเด็กน้อยไร้เรี่ยวแรงทรุดร่างซวน
ร่วงลงสู่ขณะหนึ่งละอองฟ้า
กางเขนทองงามสง่ากลางลมหวล
อายความดีความรักหอมอบอวล
ฝันดอกไม้รัญจวนกลิ่นในสายลม
ในสายลมแห่งสันติของศรัทธา
ระเบิดบาปหยาบช้ากร้าวถล่ม
ท่ามรอยยิ้มแห่งคุณงามที่พร่างพรม
ร่างใดร่วงทรุดจมธารเลือดสงคราม
ร่างใดทรุดร่างร่วงสู่ห้วงเวลา
ในคราบเลือดในคราบน้ำตาคือคำถาม
ในโอดโอยโหยไห้กลางห้วงยาม
หรือนี่คือคุณงามแห่งศรัทธา

ในเสียงพร่ำสวดศพแห่งสงคราม
หรือนี่คือนิยาม.......รัก– สันติแห่งศรัทธา?

อับดุลฮามิด

หากไม่รบกวนจนเกินไป ขอคำแนะนำมาแต่งเติมให้แก่ความอ่อนด้อยของผมด้วย นะครับ 

ไม่อ่อนด้อยแน่นอนครับ