เพิ่มๆ แต่หลังๆรางวัลหลายๆรางวัล ดูเหมือนจะลดความขลังลงตามกาลเวลานะครับ ไม่ว่าจะเป็นซีไรต์เอง รางวัลงานสัปดาห์หนังสือฯ เมขลา ตุ๊กตาทองหรือแม้แต่นางสาวไทย(ฮา) ไม่รู้เพราะอะไร ถ้ายังไงเราลองแตกประเด็นกระทู้นี้ไปคุยกันท่าจะดี คุณหมี่อบกับคุณ postpoet จะว่าไง?

ประเด็นเรื่องการเสื่อมของมนตร์ขลังน่ะเหรอครับ ?

ถ้าใช่ประเด็นนี้ ก็ดีนะ..

จะแยกหรือจะคุยปน ๆ กันไปแบบองค์รวมในนี้ก็ได้นะ รางวัลอื่น ๆ ผมเห็นด้วยกับคุณโกฏิฯนะ
แต่รางวัลซีไรต์ ผมว่ายังคงมีเสน่ห์ของมันอยู่ โดยเฉพาะต่อสำนักพิมพ์ กวี นักเขียนที่ลงลู่แข่ง
นั่นแปลว่ายังขลังอยู่ครับในมุมมองของผม

แหล่งข่าวแถวสี่แยกคอกวัวรายงานว่า ซะการีย์ยา อมตยา webmaster tps ก็กำลังจะออกบทกวีกับสำนักพิมพ์(แห่ง)หนึ่งด้วย

ได้ชื่อเล่มเมื่อไหร่ กรุณานำมาโพสต์ในกระทู้นี้ให้คึกคักด้วยนะ

ข่อยมาตามหาบทกวี๊..เอิ๊กๆ 

ผมว่ามัน "รางวัลเดียว" ด้วยมั้ง ? โป๊ะเชะเลย คนเดียวไปเลย รางวัลอื่นมันมีหลายคนหลายรางวัล มีชมชงชมเชย ซีไรต์มันเล่นทีเดียวรู้เลยคนเดียวเลย

 

คุณหมี่อบสะกิดได้น่าสนใจนะ และอีกอย่างที่ผมคิดว่า ถึงซีไรต์จะจางมนตร์ขลังลง (คนจำ "แม่น้ำรำลึก, เราหลงลืมอะไรไปบางอย่าง - ซึ่งถูกลืมไปเลยจริงๆ, ได้น้อยมาก) แต่สื่อก็เล่นประเด็นข่าวซีไรต์ใหญ่โตเกือบทุกปี เพราะว่ามันแจกแค่ที่เดียว รางวัลเดียว สาขาเดียว เป็นหนึ่งเดียว best of the best ของทุกปี แค่ได้เข้ารอบเป็นซีรองก็ยืดอกคุยได้แล้ว

เป็นรางวัลที่ไม่ต้องซื้อสื่อก็ดังและขายได้ด้วยตัวเองในระดับหนึ่ง ส่วนรางวัลอื่นๆ

- 7 book award ที่จัดมา 6-7 ครั้ง ตอนนี้ยังต้องรอการพิสูจน์และยังต้องซื้อสื่อทั้งในเครือ CP และนอกเครือต่อไป แต่ด้วยกลยุทธ์ convergence ของ CP ผมว่ารางวัลนี้มีอนาคตและจะยิ่งใหญ่ขึ้นได้อีก

- รางวัลสัปดาห์หนังสือของสพฐ. เคยยิ่งใหญ่ในอดีต แต่หลังๆมาไม่ว่าจะด้วยกลไกของสมาคมผู้จัดพิมพ์ก็ดี หรือสพฐ.เอง (ซึ่งบริหารได้สาละวันเตี้ยลงทุกปี ดูจากคุณภาพนักเรียนมัธยม) และงบประมาณการซื้อสื่อ ทำให้สื่อไม่ค่อยจะ...ว่ายังไงดี ถ้าภาษาบ้านผมคงเรียกว่า "สะอื้นสะออน" กับรางวัลนี้เท่าไร หน้าข่าวก็ลงให้เป็นกรอบสังคมเล็กๆในการประกาศผลแต่ละปีเท่านั้น ทั้งๆที่ศักดิ์และสิทธิ์ของรางวัลก็เป็น "รางวัลพระราชทาน" จาก "ทางการ" ยิ่งกว่าซีไรต์ที่มาจากเอกชนเสียด้วยนะ, อีกอย่างคงเป็นเพราะมีรางวัลแจกมากมาย แบ่งช่วงอายุซอยย่อยจนดูยืดยาว รวมถึงเงินรางวัลที่ดูน้อยกว่ารางวัลอื่นๆอย่างเห็นได้ชัด แถมไม่ค่อยแจกรางวัลดีเด่นอีกตะหาก(ดูที่หลังๆเค้าแจกให้ชมเชยด้วยนะ)

แต่ข้อดีของรางวัลนี่ที่ผมเห็น คือการกระจายข่าวและยอดขายสู่ห้องสมุด และเหล่าครูภาษาไทยนะผมว่า ซึ่งเ้ป็นกรอบคิดและมุมมองที่บางทีพวกเราเข้าไม่ถึง แต่มีกำลังสั่งซื้อและรู้จักในวงกว้างพอดู ประมาณว่าครูๆก็รู้ล่ะ และบรรณารักษ์ที่มีสมองหน่อยก็ต้องขวนขวายสั่งหนังสือมาเข้าห้องสมุดเหมือนกัน ส่วนจะมีคนอ่านหรือไม่นั้นก็แล้วแต่บุญกรรมทำไป และหน้าหนังสือมันน่าอ่านไหม (ฮ่า)

- ช่อการะเกด ... ส่วนตัวผมคิดว่าเป็นรางวัลที่มีอิทธิพลสูงนะ แต่สูงมากเฉพาะกลุ่ม ซึ่งเป็นกลุ่มแวดวงเดียวกันที่รักการเขียนการอ่านด้วยกัน คนที่รู้จักก็จะรู้จักไปเลย ส่วนที่ไม่รู้จักก็ "อะไรเหรอ" ซึ่งอาจจะเหมาะสมถูกต้องแล้วในแง่การคัดคุณภาพ แต่แง่การตลาดนี่พอคนไม่รู้ สปอนเซอร์ไม่หนุน แล้วจะอุดทุนไปได้นานเท่าไร นี่ไม่ได้แช่งนะครับ

ฯลฯ รางวัลอื่นๆรอทัศนะของท่านอื่นครับ

ทั้งหมดทั้งปวงก็จะไปจบอยู่ที่ "สื่อ" นั่นแล
ข่าวนักเขียน ขายไม่ได้ สื่อไม่เล่น คนไม่รู้จัก จบ!

รึว่าเราต้องปั้นหนักเขียนหน้าตาดีไปแข่ง AF หรือ The Star กะเค้าบ้างหว่า

แหล่งข่าวแถวตลิ่งชัน รายงานมาอีกหนึ่งเล่มครับ ขณะนี้กำลังจะออกจากแท่นพิมพ์

31. บางโทนสีแห่งชีวิต  โสตถิเทพ แสวงประเทือง  แพรวสำนักพิมพ์

32. โลกแห่งเวลาอาลัย  ภูวดล ภูภัทรโยธิน  สนพ.สมุดไทย

แหล่งข่าวย่านลาดพร้าว 101 รายงานมาว่า
พิเชษฐ์ศักดิ์ โพธิ์พยัคฆ์ กวีที่เคยมีผลงานเข้ารอบสุดท้ายเมื่อหลายปีก่อน
ก็จะมีกลอนเปล่ากับสำนักพิมพ์ใหญ่ย่านนั้นด้วย ความคืบหน้าจะรายงานให้ทราบต่อไป 

ชอบบทกวีของพิเชษฐ์ศักดิ์ครับ..

ซีไรต์มาทีนี่ได้อ่านงานของคนที่ชอบหลายคนเชียวครับ
พี่หมี่ชอบเหมือนผมเรยยย

รออ่านพิเชษฐ์ศักดิ์ด้วยคน

สมัยผมยังเลาะรั้วอยู่หน้าราม พิเชษฐ์ศักดิ์ โพธิ์พยัคฆ์ เคยร่ายบทกวีชื่อ ลูกชายร้านขายข้าวต้มปลา ได้อย่างยอดเยี่ยมกระเทียมดอง จนผมต้องกลับอ่านซ้ำแล้วซ้ำอีกไม่รู้กี่จบกี่รอบ...

โพสต์ที่นี่หน้อยสิครับ น่าลอง

ผมเคยมีงานชิ้นนี้ของพื่พิเชษฐ์ศักดิ์นะ...แต่ตอนนี้ หนังสือผมค่อนข้างกระจัดกระจาย อาจหายากหน่อย...
เมื่อวานเพิ่งคุยกับท่านป๊อบ(มุกแป๊ก) เรื่องนี้พอดี เห็นแกว่า ยังมีตัวงานชิ้นนี้ของพิเชษฐ์ศักดิ์อยู่ในมือ

คือชิ้นงานมันประมาณว่างามง่ายนะแต่เขียนยาก พี่แกแค่เขียนผักชีที่โรยบนข้าวต้มยังงาม ไม่น่าเชื่อใช่มั้ยล่ะ...แต่พี่พิเชษฐ์ศักดิ์ทำได้

ผมว่า ถ้าจะว่าถึงรางวัล อย่างที่คุณโกฏิดาราลองพูดถึง..น่าคิดถึงการกระจายของหนังสือที่ได้รับรางวัลด้วย

ใครจะกระจาย ? ผมคิดว่า น่าจะเป็นคนที่ "ให้" รางวัล

คือน่าจะคิดถึง/คำนวณถึงงบประมาณส่วนที่จะเป็นการเผยแพร่หนังสือที่ตัวได้ "ให้" รางวัลไป เช่น หว่านกระแสประชาสัมพันธ์ขนานใหญ่มากๆ, หรือมีงบฯ ที่จะซื้อแจกห้องสมุดทั่วประเทศแบบให้เปล่า

ไม่งั้นให้แล้วก็แล้วกัน ตัวเอง (คนให้) ก็รับเครดิตไปเต็มๆ แต่หนังสือกระจายไปไหนหรือเปล่าไม่มีใครสนใจ...แบบนี้ก็ไม่ไหว

ต้องคิดทั้งระบบครับ - ถ้าจะส่งเสริมการอ่านกันจริงๆ

ต้องยอมเสียเงิน เสียค่าใช้จ่าย ต้องยอมรับว่าทุกงานมีรายจ่าย ถ้าจะอยากประสบความสำเร็จจริงๆ

เสนอแค่นี้ก่อนครับ....

ต่อคุณหมี่อบ...

ตรงนี้ผมถึงว่า รางวัล 7 บุ๊คอวอร์ดถึงน่าสนใจไง
เพราะ เซเว่นอีเลฟเว่น มี supplying chain ในระบบ logistics ที่กว้าวขวางเป็นหมื่นสาขาทังประเทศ ถ้านับเฉพาะสาขาที่มีบุ๊คสไมล์ หรือแผงหนังสือ ก็ไม่ต่ำกว่าสี่พันสาขาแล้ว

การได้รางวัลเซเว่นบุ๊ค มีเงื่อนไขอย่างหนึ่งที่ดึงดูดมาก คือสิทธิ์การวางแผงในร้านเซเว่นโดยไม่เสียค่าโสหุ้ย ถ้าเฉลี่ยสองร้านขายได้หนึ่งเล่ม บวกกับสื่อที่เซเว่นต้องซื้อเพื่อประชาสัมพันธ์รางวัลอยู่แล้ว เท่ากับว่า หนังสือที่ยอดพิมพ์ 3000 เล่ม อาจจะหมดในพริบตาเดียว

มีโมเดลที่น่าสนใจอยู่กรณีหนึ่ง คือหนังสือ "ผมจะเป็นคนดี" ของ วิกรม กรมดิษฐ์ ที่ร่วมมือกับเซเว่นและปรับราคาให้ถูก เนื่องจากพิมพ์จำนวนมากและได้เปรียบ วางขายในเซเว่นทุกสาขาให้เห็นเด่นที่หน้าเคาเตอร์ อีกเรื่องคือ "เข็มทิศชีวิต" ที่วางหน้าเคาน์เตอร์เหมือนกัน

ล้านเล่มได้ไงไม่รู้? พิมพ์เพิ่มที่ละแสนเล่มก็ขายได้ แล้วถ้าเป็นหนังสือวรรณกรรม ซึ่งอาจจะขายยากกว่าแนวคนดังสักหน่อย ผมให้ 1 ใน 10 เลยเอ้า ก็ยังจะขายได้เป็นแสนๆเล่มอยู่ดี

น่าทึ่งนะครับ แต่การเจาะเข้าไปทำตลาดแบบนั้นจะได้อย่างไรนั่นแหละ ที่เราต้องคิดกัน

เราอาจจะต้องลบมายาคติที่ว่า "คนไทยไม่อ่านหนังสือ" ทิ้งไป เสียก่อน

แล้วค่อยมาเจาะว่า เขาอ่านอะไรอยู่ และเราจะทำให้เขาอ่านหนังสือแบบที่เราตั้งใจนำเสนอได้อย่างไร กระมัง

ครับเห็นด้วยว่าเซเว่นฯ จะมีโอกาสทำได้มากกว่าเพื่อนเพราะมีกำลังอยู่ในมือพร้อม..แต่ก็ยังไม่เห็นค่อยทำนะครับ

ส่วนประเด็นเรื่องพิมพ์หนังสือที่เก็งว่าจะขายได้ แล้วดั๊มป์ราคาต่ำลงมามากๆ (มากเกินกว่าที่ สพ.ปกติจะทำได้จริง) ผมรู้สึกเหมือนมันเป็นการทำลาย สนพ.ย่อยๆ ยังไม่รู้ครับ โอเค ขายได้น่ะแน่ คนไทยชอบของถูก และหนังสือเล่มที่ว่านี้ ก็ไม่ใช่ทำชุ่ยๆ เพราะก็ใช้ สนพ. มีคุณภาพน่ะแหละมาทำด้วยกัน โดยเซเว่นฯ หักจ่ายให้ไป สนพ. ก็ชอบสิครับ โอกาสขายได้มาถึงเอาดื้อๆ ไม่ต้องขายเองด้วย - แต่ กำลังฆ่าเพื่อนอยู่หรือเปล่า ? เอ้อ..เอ้อ..

ผมว่า ทำไงให้ขายได้ในราคาที่เป็นจริง..มันจะพอทำได้ไหมเอ่ย ?

แหล่งข่าวจากสี่แยกคอกวัวรายงานเพิ่มเติมมาด้วยบรรยากาศอันรุ่มร้อนว่า
คนใกล้ ๆ แถวนี้จะคลอดบทกวีเล่มแรก (อย่างเป็นทางการ) แล้วครับ
webmaster เพิ่มยอดด้วยนะ 

33. ไม่มีหญิงสาวในบทกวี  ซะการีย์ยา อมตยา  สำนักพิมพ์หนึ่ง

ไม่สนับสนุนเซเว่น ไม่เอาซีพี
555

โอ๊ะ ท่าน วมต. ก็มา หาซื้อ/สั่งซื้อได้เมื่อไร งานหนังสือมีวางไหม ตอบด้วยนะครับ

สนพหนึ่งจัดจำหน่ายผ่านสายส่งเคล็ดไทยและอมรินทร์ หาซื้อได้ตามร้านทั่วไป 
แต่ยังไม่วางจำหน่าย  กำลังอยู่ในขั้นตอนสุดท้ายของการผลิต
ในงานหนังสือมีจำหน่ายที่บู๊ต สนพหนึ่ง

คุณโกฏิดารา จะโน้มน้าวใจคุณกอปรศักดิ์เค้าได้ยังไงล่ะเอ่ย...

ครับ ของมัน (อาจ) ต้องลอง .. แต่ผมก็ยังคิดตรงนี้ไม่เสร็จอ้ะครับ...

แต่เห็นอยู่ (ในทางการตลาด) ว่ามันสำคัญทีเดียว ปรากฏการณนี้ 

สงสัยต้องหมั่นฝึกฝนฝีมือหมากล้อมให้ได้สักหนึ่งดั้ง
หรือหัดไท้เก๊กกระมังครับ คุณหมี่อบ = ="
คุณก่อศักดิ์ชอบนักแล ของพวกนี้

หรือไม่ก็พวกนิยายจีน กลยุทธ์ เรื่องราวที่เกี่ยวกับจีนๆ หรือประวัติศาสตร์หน่อย
กวาดตาแลไปทั่วผืนพิภพเสียมล้อนี้ เห็นมีแต่เซเว่นที่จะสู้กับเชนร้านหนังสือได้(ฮา)
และผลงานรางวัล 7 บุ๊คอวอร์ด ก็เป็นช่องทางที่จะได้ผ่านเข้าตา คุณก่อศักดิ์อีกทางหนึ่งล่ะครับ

กลับมาที่รางวัลซีไรต์...เราจะคิดยังไงกับมันต่อดี ?

ซีไรต์กวีนิพนธ์ที่ผ่านๆ มาในรอบทศวรรษกว่าๆ แสดงให้เราเห็นถึงอะไรไหม ?

การขัดขืน ? การตั้งคำถาม ? การแปลก/แหวกแนว ? (นี่ว่าเฉพาะ "ตัวบท" นะครับ)

แล้วก้อออ อ อ..รายชื่อที่ลงยาวว วว ว กว่ารายชื่อรอประท้วงเนี่ยย ย มันส่อเค้าอะไรบ้างไหม ?

จะนำพาผู้อ่านไปสู่อะไรเอ่ยย ยย ย ?

นั่นแหละครับ..

ผมว่าซีไรต์กวีนิพนธ์ในแต่ละรอบ ก็มีความหมายของมันแล้วแต่ระดับของหนังสือในแต่ละรอบนะครับ
เคยสนทนากับ "พี่เนาว์" (ถือวิสาสะขอเรียกเนื่องจากเป็นรุ่นน้องชุมนุม) เคยบอกให้ฟังว่า รางวัลก็เหมือนขนมที่ให้เด็ก

"เล่มที่ดีที่สุด(เด็กดี)ในสายตาของกรรมการ(ผู้ใหญ่?) ก็จะได้ลูกอมไปอมเล่มในปีนั้นๆ"

ปัญหาคือลูกอมนี้ดันมีเด็กอยากได้เยอะ เลยแย่งกันเสียมาก จริตของเด็กที่อยากได้ก็แตกต่างกัน มีทั้งเด็กที่อิจฉา เด็กที่เงียบๆ และเด็กที่ทำทีไม่สนใจแต่แววตาวับวาวเตรียมแย่งชิงอยู่..(ซึนเดะเระสินะ)

ผมว่าซีไรต์เองไม่เห็นถึงการขัดขืนหรอกครับ เพราะถ้าขัดขืน เค้าคงไม่ส่งกวีเข้าร่วมประกวดแร้ววววว
ดูอย่างเจ๊ทมยันตีเสียปะไร "รางวัลสูงสุดของดิฉัน คือการได้เข้าเฝ้าสมเด็จฯ"... เลยไม่ส่งชิงรางวัลอะไรเลย(ฮา)
ส่วนการแปลกแหวกแนว ผมก็หวังกับหลายๆท่านในเว็บนี้ล่ะครับ ^ ^

".."เล่มที่ดีที่สุด(เด็กดี)ในสายตาของกรรมการ(ผู้ใหญ่?) ก็จะได้ลูกอมไปอมเล่มในปีนั้นๆ.."
.....
อูยยยย ยย ย แรง 

ผมว่า คุยกันต่อได้อีกแยะ ถึงคำว่า "ดี" ว่ามันเกี่ยวพันนัวเนียกับการให้คุณค่า แบบไหน ?

อะไรคือ "ดี" ณ พ.ศ. นี้ ?

ผมคิดว่า ชูศักดิ์ ภัทรกุลวณิชย์ เมื่อสิบกว่าปีที่แล้ว เคย "ฝัน" ถึงหนังสือบทกวีที่ดีๆ ในสายตาของเขาไว้ได้ชัดเจนดีครับ..และ ฝันนั้นก็ดูเหมือนยังไม่เป็นจริง

อ้อ หมายถึงประสพผลของการให้คุณค่าหนังสือเล่มที่เป็นทำนองที่อาจารย์เค้าฝันน่ะนะครับ...

ถ้าย้อนไปถึงกรณีพิพาทฯ ผมก็เห็นด้วยกับกลุ่มเป็นกลางๆของกรณีครั้งนั้นน่ะครับ
คือ "ดีคือดีในสายตาของกรรมการ เพราะซีไรต์เป็นรางวัลเอกชน"

การลงมือทำของเรา ก็เห็นจะต้องทำไปเรื่อยๆละครับ เจอเด็กๆ เจอใครที่ไหน ก็อ่านกลอนให้ฟัง เล่าโน่นเล่านี่ ให้เขาเป็นกำลังซื้อต่อไปในอนาคต ผมชอบไปค่ายสอนเด็กนักเรียนนะครับ เวลาพูดกลอน พูดกวี เค้านั่งฟังตาแป๊วววว และพอลองแต่งดูก็แต่งได้ทุกคน ตะกุกตะกักบ้าง แต่บางคนก็มีแวว ทั้งทางฉันทลักษณ์และไม่ฉันทลักษณ์ ผมว่าถ้าเราทำกันไปเรื่อยๆ มันก็ยังมีหวังน่ะ อย่าให้ขาดช่วงขาดตอนก็แล้วกัน

สุดท้ายแล้วเมล็ดพันธุ์พวกนี้ พอโตขึ้น มากปริมาณ คุณภาพก็จะตามมาเองเหมือนคำของสตาลิน(รึเปล่า)
นักกลอน กวี รุ่นเท่าผม(2X) หลายคนก็เติบโตมากับกวีขนบ การแข่งกลอนสดนะครับ และหลายคนก็หลุดพ้นขนบมาได้ หลายคนก็เอาขนบมารับใช้ความคิดตัวเองได้ เขาก็ยังซื้อกวีกันอยู่ แต่ตอนนี้เราขาด Teen Idol ที่จะเจาะเข้าไปถึงระดับตลาดครับ! พี่เนาว์นั้นใช่, เป็น Idol แต่เป็นไอดอลสำหรับคนวัยเลยสี่ทุ่ม(ฮา)

กวีหลายท่านอาจรังเกียจการตลาด แต่ถ้าเอาการตลาดมารับใช้อุดมการณ์ได้ มันอาจจะคุ้มครับ