ความโง่เขลาอย่างหนึ่งของวัยหนุ่ม


ไม่พูด ไม่พูด
ฉันเคยเลือกที่จะไม่พูด
การกระทำนั้นสำคัญกว่า คิดอยู่เช่นนั้น เป็นอยู่เช่นนั้น

ไม่พูด ไม่พูด
ช่างเป็นความคิดที่โง่เขลาอย่างหนึ่งของวัยหนุ่ม
การกระทำนั้นสำคัญ
แต่การกระทำไม่อาจเปล่งเสียงดังๆออกมาได้
น่าเสียดาย ที่ปล่อยให้ความโง่เขลาเช่นนี้เลยผ่านความเฉลียวคิด
ไม่โต้ตอบ ไม่รู้จักระบายความคุคั่ง
ปล่อยให้ความน้อยเนื้อต่ำใจเป็นบ่อเกิดของความโกรธ

ไม่โต้ตอบ ไม่โต้ตอบ
ถูกความโกรธแค้นทั้งมวลกดจมอยู่ในความเงียบที่มิอาจเปล่งวาจา


นิพนธ์ อินทฤทธิ์
*ตีพิมพ์ครั้งแรกในหนังสือพิมพ์ผู้จัดการ ฉบับวันเสาร์-อาทิตย์ที่ 23-23 กันยายน 2544

แปลกที่คุณดีมาลช์มีปฏิกิริยาในช่วงวัยหนุ่มที่ต่างจากผม (และน่าจะหลายๆ คนด้วย) ในวัยนั้นไม่ใช่เราชอบพูด และมักระบายอารมณ์คุคั่งออกมาอย่างรุนแรงหรอกหรือ ? แหะๆ คือผมสงสัยอ้ะคับ คุณมีวัยหนุ่มที่ดูเหมือนวัยกลางคนยังไงไม่รู้ อิอิ 

ผมพูดมากจะตายไป แต่จริงๆบทนี้ ผมตั้งใจจะเขียนถึงเรื่องอื่นนะ

คงเหมือนที่พี่รางชางว่าไว้ ผมคงด้อยประสบการณ์เกินไปที่ทำให้เห็นว่า ผมต้องการพูดเรื่องอะไร
แต่ยังไงก็ขอบคุณครับ สำหรับข้อสังเกต

พี่หมี่อบขอวิจารณ์แรงๆซักบทดิ
เดี๋ยวจะโพสท์กระทู้ใหม่


ด้วยความนับถือ

นึกถึงความรักของชายหนุ่ม
ที่เห็นการกระทำสำคัญกว่าคำพูด
แต่แล้้ว...

น้ำท่วมปากอยากจะพูดพูดไม่ออก
จึงกระฉอกออกมาน้ำตาไหล
เป็นน้ำลายแตกฟองปองดับไฟ
ที่ในใจของตนและคนเรา

แต่เมื่อพูดแล้วก็พูดไม่ดั่งคิด
จึงติดๆขัดๆชัดโง่เขลา
เพียงรู้สึกนึกคิดสะกิดเอา
เหมือนมายเมาพอพูดจาหาทางลง

อย่างน้อยๆก็ได้พูดตามรู้สึก
ปิดผนึกแน่นหนาอานิสงส์
ได้ระบายออกสักนิดจิตจำนง
ดีกว่าปลงคับแค้นอยู่แน่นทรวง

อยากบอกว่ามีสิทธิ์จะคิดเขียน
ถึงวนเวียนซ้ำซากไกลจากสรวง
ก็ยังดีกว่าทนเห็นเซ่นคำลวง
แล้วเปล่ากลวงว่างหายเหมือนตายมี

โอ วัยหนุ่มรุ่มร้อนแต่ก่อนนั้น
เพ้อรำพันไม่ต่างระหว่างนี่
ถึงพูดพาปราศรัยไม่เข้าที
ก็ยังดีที่ได้พูดพิสูจน์คำ

PR เป็นเรื่องสำคัญ...สินะ แฮ่