กวีปลอมคืออะไร....

นอนไม่หลับ ว่าจะมาหากวีกินแถวนี้ เผื่อง่วง........

กวีที่แท้นอนยิ้มอยู่ในโลกแห่งแบบของเพลโต
กวีในโลกนี้ "ไม่แท้" ทั้งสิ้น
แต่กำลังเดินทางไปสู่สิ่ง "แท้"
เร่งมือเร่งเท้าหน่อยพวก

อิอิ

เพื่อให้สมกับกระทู้ คำตอบด้านบน
เปลี่ยนคำว่า "กวี" เป็น "บทกวี"

อะไรคือ แท้ คือ ปลอม

1)อะไรคือ แท้ คือ ปลอม...

ถ้าเกี่ยวกับบทกวี 
แท้ ในความเห็นของผมก็คือ ต้องเขียนขึ้นโดยรวดเดียวจบ ไม่แก้ไม่เกลาอีก ส่วนเขียนแล้วจะเป็นบทกวีที่แท้หรือไม่แท้ เป็นอีกเรื่องหนึ่ง
แสดงว่าถ้าไม่เขียนโดยรวดเดียวจบ จึงไม่เป็นบทกวีที่แท้ หรือปลอม อย่างนั้นนะหรือ ตอบว่าสำหรับผมไม่รู้ เพราะสำหรับคนอื่นอาจจะแท้ของเขาก็ได้

แท้ หรือ บทกวีที่แท้คืออะไรล่ะ
มันดูที่ว่าไพเราะ งดงาม ดีไม่ดีหรือเปล่า อย่างไร
มันแท้หรือมันปลอม ดูอย่างไร บทกวีมีหลายระดับมาก

ไม่ว่าจะเขียนขึ้นสดๆ ไม่แก้เลย หรือแก้แล้วแก้อีก บทกวีก็มีหลายระดับหลายระนาบอยู่นั่นเอง
การพิสูจน์บทกวีที่แท้ โดยการถามว่าพิสูจน์ได้อย่างไร ว่าการสร้างขึ้นแบบนั้นแบบนี้ สร้างบทกวีที่แท้ ก็ดูที่การเป็นบทกวีที่แท้หรือไม่
คือไพเราะ งดงาม ดีไม่ดีอย่างไร ในแต่ละชิ้นๆ

บทกวีชิ้นหนึ่งที่ดี ที่เห็นว่าดี อาจจะเขียนโดยแก้แล้วแก้อีกก็ได้ ก็ไม่เห็นแปลกอะไร
บทกวีที่เห็นว่า ไม่ดี อาจจะเขียนขึ้นโดยไม่แก้เลย ก็ได้ แต่อาจจะดีกว่าหรือด้อยกว่าถ้าเขียนขึ้นโดยการแก้มัน
ถามว่า บทกวีสองบทนี้อย่างไหนดีกว่ากัน นั่นเป็นเรื่องที่ต้องเปรียบเทียบกันอีกที แต่การสร้างนั้น ไม่ใช่คำตอบสำเร็จ ว่าโดยการเป็นบทกวีที่ดีกว่า หรือไม่ดีกว่า
เพราะบทกวีที่เขียนขึ้นมาสดๆ ก็อาจจะไม่ดีเท่า เขียนแบบแก้แล้วแก้อีก ส่วนบทกวีที่แก้แล้วแก้อีก ก็อาจจะดีกว่าที่เขียนขึ้นมาสดๆ

ทั้งในบทกวีชิ้นเดียวกัน และหรือบทกวีคนละชิ้นกันก็ตาม

คล้ายๆกับนิยามที่ว่าไว้ว่า บทกวีเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นครั้งเดียว ไม่เกิดซ้ำ
เราจึงต้องมาพิจารณาว่าด้วยบทกวีแท้ กับกลวิธีการสร้าง เพื่อตอบหรือสืบค้นว่าบทกวีที่แท้เป็นอย่างไร และด้วยกลวิธีแบบใด


2)....

2)
เมื่อบทกวีที่แท้ หรือบทกวีต่างๆ ไม่สามารถเป็นเครื่องทำนายพิสูจน์กลวิธีการสร้าง เป็นการจำเพาะได้ เราจึงพิจารณาว่าบทกวีชิ้นต่างๆ ดีไม่ดีอย่างไร หรือประเมินแบบตรรกะ ทายปัญหาได้ ก็โดยการคาดเดา ญาณ การให้เหตุผลหรือชี้ข้อบกพร่อง หรือประสบการณ์จากการอ่านอะไรก็แล้วแต่ เพื่อจะบอกว่าบทกวีชิ้นนั้นๆน่าจะเป็นอย่างไร

แต่ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร บทกวีที่เขียนขึ้นโดยสดๆ ไม่แก้เกลา หรือแก้แล้วแก้อีก ก็เป็นบทกวีชิ้นนั้นๆอยู่นั่นเอง วิธีพิจารณาในแง่ดังกล่าว จึงเป็นการพิสูจน์จากตัวมันเอง เพราะบทกวีที่ไม่แท้ก็เขียนโดยสดๆถมไป ถ้าเราพิจารณาว่าบทกวีชิ้นนั้นๆ ไม่ดีไม่เพราะไม่แท้ แต่เป็นบทกวีที่เขียนขึ้นสดๆ ก็ไม่อาจอ้างอิงถึงการไม่เป็นบทกวีที่แท้จากการเขียนสดได้ หรือบทกวีนั้นเขียนดีเขียนเพราะ เป็นบทกวีที่แท้ และเขียนขึ้นสดๆ แต่บทกวีที่เห็นว่าดีว่าไพเราะว่าแท้ แท้กว่า ในอีกระดับ ก็เขียนขึ้นโดยการแก้เกลาหรือแก้แล้วแก้อีกก็เป็นได้เช่นกัน

การสืบค้นถึงความเป็นบทกวีที่แท้ ว่ามาจากการเขียนสดหรือไม่ก็คือการว่าด้วยบทกวีนั้นดีหรือไม่อย่างไร และสุดลงแค่นั้น โดยความเป็นจริงไม่ได้สำคัญหรือสืบค้นไปถึงการเขียนบทกวีสดๆ หรือตรรกะของกลวิธีการสร้างว่าด้วยบทกวีที่แท้หรือไม่ เพราะมันเป็นแค่เรื่องเหตุและผลของกันและกัน อาจหรือไม่อาจใช้ในการตอบข้อเท็จจริง แต่โดยตัวมันเองเป็นข้อพิสูจน์

3)....

3)
จะอธิบายอย่างไร ถ้ามีกรณีเปรียบเทียบ ระหว่างบทกวีที่เขียนขึ้นสดๆ และกับบทกวีที่นำมาแก้เกลาใหม่ เพื่อเป็นเครื่องพิสูจน์อย่างง่ายๆและถึงที่สุดของตรรกะว่า บทกวีที่เขียนขึ้นสดๆ กับบทกวีที่แก้เกลาแล้ว โดยสามารถพิจารณาได้ในตรรกะหนึ่งว่า อย่างไหนดีกว่ากัน หรือนำไปสู่บทกวีที่แท้หรือไม่แท้ได้อย่างไร อย่างน้อยก็หนึ่งตรรกะความเป็นไปได้และเป็นจริง
คำตอบแรก ถ้าบทกวีที่เขียนขึ้นสดๆดีกว่า ตรรกะดังกล่าวก็ตกไป ถ้าเป็นอีกอย่าง พิจารณาอย่างง่ายๆหรือถึงที่สุดแล้วโดยต่างๆ หรือเฉพาะชิ้นนั้นดีกว่า ก็ต้องพิจารณาด้วยเหตุผลเชิงเปรียบเทียบว่า บทกวีดังกล่าว เป็นคนละชิ้นกัน เพราะ หนึ่ง กลวิธีการสร้างต่างกัน สอง เนื้อหาก็ไม่เหมือนกัน บทกวีที่แก้เกลาแล้วดีกว่าไม่ใช่บทกวีที่เขียนขึ้นสดๆ และถ้าเขียนขึ้นสดๆ ก็ไม่รู้ว่าจะดีจริงดีกว่านั้นหรือไม่ แต่มันไม่อาจเป็นบทกวีที่เขียนขึ้นสดๆ เพราะเป็นการแก้เกลามาแล้ว และถ้านั่นคือการเขียนขึ้นสดๆ การแก้เกลาก็ไม่อาจเปรียบเทียบว่าดีหรือไม่ดีกว่า เพราะบทกวีนั้นแก้เกลาแล้ว และไม่อาจหรือไม่ได้เขียนขึ้นสดๆ

บทกวีที่ไม่ได้เขียนขึ้นสดๆ หรือได้รับการแก้เกลา ทำให้องค์ประกอบของโครงสร้างบทกวีนั้นๆถอยห่างจากความสมดุลระหว่างอารมณ์และเหตุผล และตรรกะว่าด้วยการแก้เกลา ก็คือการไม่เสถียร เพราะสามารถแก้เกลาได้อีก ดีขึ้นหรือเลวลงก็ไม่เหมือนเดิม การแก้เกลาจึงเป็นภาวะไม่สด ไม่แท้ และไม่เสถียร เป็นตรรกะที่ไม่อาจนำมาเปรียบเทียบกับตัวมันเอง หรือบทกวีอื่นๆ หรือความเป็นบทกวีที่แท้ได้ โดยนัยหนึ่งก็คือเป็นบทกวีที่ยังไม่แล้วเสร็จ ไม่แท้ และไม่เสถียร แม้ว่าจะไพเราะ งดงาม ดีกว่าบทกวีที่เขียนโดยรวดเดียวก็ตาม

การพิจารณาว่าด้วยตรรกะของการเป็นบทกวีที่แท้หรือไม่ จากการเขียนขึ้นสดๆ จึงพิจารณาจากเหตุผลของความเป็นบทกวีที่ดี หรือไม่ดีไม่เพราะไม่แท้ ไม่ได้โดยตรง หรือในแง่เปรียบเทียบก็ตาม แต่พิจารณาจากการเขียนขึ้นโดยสดๆไม่แก้เกลา หรือความแท้ ความเสถียร ว่าไพเราะงดงาม จริงแท้หรือไม่ ประการเดียว

แต่เราจะพิจารณาความเป็นบทกวีทีแท้ได้ จากบทกวีเขียนขึ้นแล้วแก้แล้วแก้อีก ว่าเป็นบทกวีไม่แท้ หรือปลอม ว่าเป็นอย่างไร
ได้จากการพิจารณาบทกวีที่แท้จากการเขียนบทกวีโดยรวดเดียวจบ ว่าแท้ไม่แท้อย่างไรจากกลวิธีการสร้าง เพื่อเทียบเคียงกันและกัน และแยกคนละส่วนกัน
เพื่อจะไปตอบบทกวีที่ว่าไม่แท้ว่าเป็นอย่างไร

4)....

4)
กลวิธีการเขียนบทกวีจึง(ต้อง ...)

เป็นองค์ประกอบสร้างของ อารมณ์(ความรู้สึกนึกคิด)
เหตุผล(วิธีการหรือถ้อยคำ)
และภาวะ(กวี)
ซึ่งจะต้องก่อรูปขึ้นพร้อมกัน(เป็นหนึ่งเดียว)
ในลักษณะผุดบังเกิด(ปรากฎรูป)
โดยปราศจากความคิดหรือการคิด(คือมีความเชี่ยวชาญ)
จะขาดสิ่งหนึ่งสิ่งใดมิได้(โดยเด็ดขาด)


จึงจะโน้มนำไปสู่ความเป็นบทกวีที่แท้ (ผิดไปจากนี้มิใช่เรา)

ผมจึงขอจบอภิปราย เกี่ยวกับกลวิธีการสร้างบทกวีที่แท้ (ไว้สั้นๆเพียงเท่านี้ก่อน)
หรือถ้าจะพูดว่า ที่พูดมาทั้งหมด ถ้าอธิบายเสียสั้นๆ อย่างนี้(ก็อาจจะได้เหมือนกัน)

จบ(ห้ามแก้)...ฮา

คุณจู ได้สิทธิ์นั้น เดี๋ยวนี้ครับบ บ 

เคยเห็นบทกวี "ข้ามาตามหาบทกวี"
เอ่อ...ไม่ทราบบทกวีที่ตามหา
ใช่ "บทกวีที่แท้" มั้ยอ่ะ
เจอยังครับ...

หายากเหมือน "รักแท้" มั้ย

เอิ๊ก ๆ

บทกวีที่แท้ ข้าพเจ้าเห็นว่าไม่สมควรที่จะมานั่งหาว่าบทกวีที่แท้คือการที่ผู้เขียนนั้นไม่ได้มีการแก้ไข การแก้ไขทำให้งานไม่มีความสดใหม่ เพระสิ่งเหล่านั้นเป็นเพียงแค่รูปแบบที่ตั่งขึ้นมาเท่านั้น ไม่ใช่สาระสำคัญ ของบทกวี หรืองานใดๆ
เลย สิ่งที่ควรค่าแก่การ คิดหรือการเข้าถึงคุณค่านั้นมีอยู่หลายแบบหายวิธีแต่สุดท้ายแล้วก็อยู่ที่ความจริงแท้ในใจของผู้เขียนหรือผู้ถ่ายทอด ความจริงใจเป็นเรื่องที่สำคัญกับทุกสิ่งที่สำคัญเพราะความจริงใจในทุกวันนี้กลายเป็นสิ่งหายากจึงกลายเป็นสิ่งที่เราควรขบคิด แต่ก็เป็นสิ่งที่ยาก หากยังยึดติดในรูปแบบ สร้างกรอบของความคิดขึ้นมา

ไอ้คำว่าความจริงใจ กับรูปแบบศิลปะนี่มันคนละเรื่องกันนะครับ
แล้วไอ้คำว่าแก้ไขนี่ มันไม่ได้แปลว่าดีหรือไม่ดีกว่าไม่แก้ อาจจะดีกว่า ลองเอามาเปรียบเทียบดู
แต่ไอ้คำว่าดีกว่านี่ ถ้ามันออกมาแล้วดีกว่า อย่างนั้นเลย คือไม่แก้ไขมันจะดีกว่าไหม
คือถ้าคุณยังไม่เชี่ยวชาญแม้แต่ภาษาหรือการถ่ายทอดออกมาก็อย่ามาอ้างภาวะภายในหรือดีกว่าเลย
การแก้เกลามันเกิดจากภาวะภายในไม่ใช่ภายนอก ซึ่งขาดห้วงอารมณ์ประสานกับถ้อยคำที่สามารถสื่ออกมาได้ในขณะนั้น
คือถ้าพูดถึงเรื่องการยึดรูปแบบ ว่าใครเขา คุณก็ยึดรูปแบบๆหนึ่งเหมือนกัน มันเป็นเรื่องตรรกะ ไม่ใช่ว่าเรื่องรูปแบบ
ถ้าไม่มีรูปแบบ แล้วจะเรียกสิ่งนั้นสิ่งนี้ว่าบทกวีไปทำไม บทกวีก็มีรูปแบบของมัน ทั้งการเป็นและการสร้าง
ผมถือรูปแบบของผม คุณถือรูปแบบของคุณ แล้วมาว่าผมว่าอย่ายึดติดรูปแบบมันก็แปลกจริงเจียว
บทกวีน่ะมันสามารถเขียนได้โดยรวดเดียวจบไม่ยาก ถ้าคุณมีความช่ำชองและเชี่ยวชาญพอ และมันก็ต้องเป็นอย่างนั้นเสียด้วย
ทักทายนามใหม่กันด้วยทัศนะแบบนี้ ประสาพูดจากันนะครับ...บทกวีที่แท้หรือบทกวีที่ดีไม่ดีอีกเรื่องที่ว่ากันไป

"..บทกวีน่ะมันสามารถเขียนได้โดยรวดเดียวจบไม่ยาก ถ้าคุณมีความช่ำชองและเชี่ยวชาญพอ และมันก็ต้องเป็นอย่างนั้นเสียด้วย.."
........................

มันก็เลยไม่จบซักทีด้วยถ้อยคำแบบที่ผมลองขีดเส้นใต้และเน้นไว้น่ะครับ..คุณจูหมายความว่ายังไงครับ ที่ว่ามัน "ต้อง" ? หือม์ ?

ถ้อยคำทำนองนี้นะครับ ถึงคุณจูจะไม่ได้พูดออกมาตรงๆ ว่า ของฉันถูก แต่ความหมายมันก็เป็นอย่างนั้นนี่ครับ คือการสร้างในวิถีของคนอื่น ผิด/เคลื่อน/บิดเบือนไป..จากการเป็น "บทกวี"...หมดเลย

อ้อ บทกวี "ที่แท้" ตามหัวกระทู้นะครับ

คือผมคิดว่าหลังจากแจงกันมาหลายยก ก็คงไม่มีใครอยากจะต่อความกันแล้วมั้งครับ คือก็รู้กันอยู่แล้วว่าใครคิดยังไงกันบ้าง ต่างก็อยู่ในที่ตั้งของตนไป สร้างสรรค์บทกวีในแบบของตนไป แต่ละคนก็ทำได้ดีตามแบบที่ถนัด เช่นที่คุณจูได้แต่งบทดีๆ ไว้มากในบอร์ดนี้ในช่วงหลังๆ

แต่ก็ขอประทานโทษที่บางทีผมก็ - จะเรียกว่าอะไรดี ? มันบอกไม่ถูก

อย่างเช่นเมื่อเห็นประโยคข้างต้นของคุณจู..นั่นแหละครับ

เอาเป็นว่าผมคงนิ่งไม่พอละกัลล์ อิอิ..แต่ก็ไม่มีอะไรดอกครับ 

ลึกๆ แล้ว อาจเป็นเพราะผมหงุดหงิดที่ทำแบบที่คุณจูว่าไม่ได้มั้งคร๊าบบ บบ บ 

ใช่ๆๆ ในความเห็นของผมงัยครับ แต่ว่านัยยะแสดงมันก็เป็นอย่างที่meopว่าไว้จริงๆอยู่...ว่ายึดของตัวเองถูก จึงว่าของคนอื่นผิดโดยปริยาย
งั้นเอาเป็นว่า ผมยึดของผมคนเดียวอย่างนี้ ง่ายๆดีกว่า
ส่วนของคนอื่นว่าอย่างไรก็ว่ากันไป

เพราะประเดี๋ยวเห็นว่าเค้าจะยึดๆกันแล้วนิ...ยึดทุกช่องเลย

ก๊ากกกกกกกกก กก ก อ้าว ไหนใครว่าช่องเจ็ดยังถ่ายมวยไงครับ ? 

.......................................

ถ่ายครับ

มันส์ดี ^^

แต่เหมือนเดิม


(ฮา...)

เราไม่ใช่กวี
เป็นแค่คนอยากเขียนอะไรไปเรื่อย
ตามใจปรารถนา

บทกวีที่แท้ ต้อง "ทำงาน" ได้จริงๆ ด้วยครับ ! คือต้องมีคนอ่าน (จำนวนพอประมาณ) ที่อ่านเสร็จแล้วรับ "สาร" ในตัวบทได้บ้างซักนิดซักน่อยก็ยังดี...ไม่ใช่ใคร (ใครดี ?) อ่านแล้วม่ายข้าวจึยยเอาซะเรย, อ่านเสร็จเก็ทไม่ได้ถึงเสี้ยว.ถ้าอย่างนั้นผมว่าต้องไม่ใช่บทกวีที่แท้แน่ๆ เลยว่ามั้ยล่ะ ?

แล้วต้องเก็บเกี่ยวกลุ่มเป้าหมายได้ตรงเป๊ะๆ ด้วยรึเปล่า ? คือถ้าดันทะลึ่งไปเก็บกลุ่มเป้าหมายอื่นมาได้ด้วย ต้องนับว่าผิดร้าย ! สื่อผิดกลุ่ม ! เป็นบทที่ผู้อ่านต้องตั้งคำถามรึเปล่า ?

สงสัยไปเรื่อยครับ..อิอิ

เฮ้อ...

#167 เป็นการตอบตอนเมาคร๊าบบ บบ ดังนั้น กรุณาอย่านำไปใช้อ้างอิง (ดูเป็นวิชาการมั่กๆ เลย อิอิ)

ตรงนี้ก็ยังเป็นปัญหาล่ะครับ

เราเอาอะไรมาตีความว่า บทกวีชิ้นไหนปลอม บทกวีชิ้นไหนแท้ ?

ผมไม่เชื่อว่าบทกวีจะมีปลอมนะครับ เพราะบทกวีคืองานสร้างสรรค์ ไม่ใช่เทปผีซีดีเถื่อนที่ใครจะสามารถปลอมได้ ถึงจะมีการเขียนครั้งเดียว หรือมีการแก้ ก็ต้องถือว่ามันเป็น "บทกวีแท้" อยู่เหมือนเดิม

แล้วอะไรล่ะครับ ที่เราจะเอามาวัดคุณค่าของบทกวีนั้นๆ .. ซึ่งตรงนี้ ผมขอใช้ "สุนทรียะ" ครับ

ผมเชื่อว่าบทกวี เป็นการถ่ายทอดสภาวะทางจิตใจออกมาเป็นตัวอักษร เป็นการจัดเรียงจากสภาวะภายในที่จัดระเบียบดีแล้ว ถูกสร้างสรรค์ผ่านรูปปัญญาของศิลปินออกมาเป็นบทกวี สำหรับผมแล้ว บทกวีที่มีคุณค่าที่สุด คือ บทกวีที่มีสุนทรียะจากจิตใจอันแท้จริง หรือพูดง่ายๆ มันเป็นบทกวีที่มีความจริงใจครับ

บทกวีมันก็เหมือนงานศิลปะทุกแขนงแหละครับ ผมว่าเราไม่สามารถหาหลักเกณฑ์ใดๆ จะมาจำกัดกรอบหรือมาตีราคาประเมินค่ามันได้อย่างเป็นมาตรฐาน สิ่งที่จะบอกได้ว่ามันเป็นยังไง คือ สุนทรียการแสดงออกถึงความงดงามของรูปปัญญาของศิลปินนั่นเอง ... ซึ่งนั่นก็จำเป็นจำต้องอาศัยสุนทรียและสภาวะบางอย่างทางใจของเรารับอีกเช่นกัน

ครับ เห็นด้วยกับคุณนวภูครับ..