เสกสรรค์ ประเสริฐกุล ศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ ปี 2552

http://www.matichon.co.th/news_detail.php?newsid=1262850455&grpid=01&catid=

เฮ้ย..อาจารย์เสก
ไปอยู่ไหนมา
(โดยชื่อชั้นนี่น่าจะตั้งนานนมแล้วนะ)
ว่าแต่ว่า...อาจารย์เสก เขียน วรรณศิลป์จริงเหรอ

ไอ้รางวัลศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ นี่เค้าให้พวกวรรณศิลป์แบบไหน
เข้าใจคำว่าวรรณศิลป์ ผิดๆหรือเปล่า
อาจารย์เสกเขียนเรื่องสั้น วรรณกรรมไว้เท่าไหน(หรือ)
ผมว่าไม่ใช่น่ะ สังคายนากันใหม่ดีกว่ามั้ง..คำว่า วรรณศิลป์เนี่ยยยยยยยยย....

ด้วยความเคารพอาจารย์เสกนะ.

สงสัยเพราะวัยอ.เสก เพิ่งถึงเกณฑ์(60ปี) ของศิลปินแห่งชาติมังครับ คุณ ju
แต่ผมยังงงถึงบัดนี้ว่า ทำมั้ย ทำไม แม่บานเย็น รากแก่น ไม่ได้เป็นศิลปินแห่งชาติกะเค้าสักทีมากกว่า ฮ่า

ถ้าจะงงเช่นนั้นล่ะก้อ..
 - สุจิตต์ วงษ์เทศ
 - กรุณา กุศลาสัย
 - โกวิท อเนกชัย
.......................

??

สามัญชนคงต้องพิมพ์งานเพิ่มแล้วแหละมั้ง
ไม่ดีเหรอ spirit marketting fever
ทุนนิยมจงเจริญ สาดดด

ถ้าอย่างนั้น ท่านศิลปินแห่งชาติสาขาวรรณศิลป์(ที่ยังมีชีวิตอยู่)เหล่านี้ ปีต่อๆไปก็ส่งประกวดซีไรต์ได้ละซี เพราะได้ข่าวว่าเค้าเอาสารคดีเข้าประกวดด้วยนี่

จริงๆไม่อยากทิ้งประเด็นไว้เท่าไหร่ (เพราะยังม่วนๆกับกระทู้ระลึกกนกพงอยู่)
ถ้าศิลปินแห่งชาติสาขาวรรณศิลป์ ให้กับคนเขียนหนังสือ(ดีไม่ดีเพลง)ก็คงให้ได้ทุกคนที่เขียนหนังสือ(ให้มีวรรณศิลป์)นั่นกระมัง ใครจะเถียงนะว่างานวิชาการก็ประกอบไปด้วยวรรณศิลป์ หรือศิลปศาสตร์ของแขนงนั้นๆด้วย
ในความเห็นของผมควรให้คนที่เขียนงานวรรณศิลป์หรือวรรณกรรมเพียวๆนะครับ ไม่ใช่วรรณศิลป์แปลว่าคนเขียนหนังสืออย่างงดงามมีคุณค่ามีวรรณศิลป์ (ซึ่งมิใช่วรรณกรรมในแง่ที่เข้าใจโดยทั่วไป)
อย่าง ว.นิจฉัยกุล กฤษณา ฯลฯ แต่นี่มันปนกันเขรอะเลยครับ
ทั้งกลุ่มที่เขียนวรรณกรรม และเขียนปนๆ และไม่วรรณกรรม(โดยส่วนใหญ่) บางทีก็ให้บก.เช่นสุชาติ สวัสดิ์ศรี

ปล.ถ้าใครมีข้อมูล รบกวนไล่เรียงรายชื่อศิลปินแห่งชาติสาขาวรรณศิลป์มาให้หน่อยนะ...

เขาไม่เอาสารคดีดอกครับ ซีไรต์น่ะ...ถ้าเค้าเอาภายในทศวรรษนี้ คุณจูมาเตะตูดผมได้เลย ฮ่าๆๆๆ
เรื่องนี้ยาวเหมือนกัลล์ และน่าจะเกี่ยวกันกับความเห็นที่ว่า อะไรคือวรรณกรรม ? ด้วยไม่น้อย

แหมๆ คุณmeop ถ้าเปลี่ยนเตะตูด เป็นตบตูด(แก้วบรั่นดอง) ภายในสิบปีนี้ ผมคงได้นั่งกรึ๊บกับmeopสักเมานึง 555
ผมก็ว่านั้น เอาง่ายๆที่สุด วรรณกรรม ก็คือคนซีกที่ทำงาน ศิลปะ นะครับ สั้นๆห้วนๆที่สุดแค่นี้...ละกัน
ทีนี้ก็แยกเอาสิครับ งานที่ว่าด้วยศิลปศาสตร์น่ะ อันไหนอยู่ในตระกูลศิลป์ อันไหนใช้ศาสตร์ งานวิชาการ หรือวิทยานิพนธ์ กับบทกวี เรื่องสั้น นิยาย (ที่เราต้องแยกแยะก็คืองานกลางๆอย่างความเรียง บทรำพึงรำพัน ปรัชญา ว่าจะอยู่ซีกไหน ต้องชัดๆๆ)นี่อย่างง่ายที่สุดแล้วนะครับ
หรือถ้าจะให้ดี เอาไปโพสต์เป็นกระทู้อีกกระทู้ก้ได้ จะได้ตอบกันง่ายๆไม่ปนๆจนข้อมูลข้อถกเถียงแตกประเด็นจนเริ่มมึนๆกันไป

อะไรคือ Non Fiction ? จริงๆ

ผมว่าเอาเข้าจริง ตอบยากเหมือนกันนาครับ

นอกจากเคลมๆ เอาจากชื่อ/ชั้นคนเขียน

เพื่อนรุ่นน้องคนนึงตั้งคำถามได้อย่างชนิดที่ผมว่าน่าสนใจ..เขาถามว่า ถ้าสิ่งที่นักเขียนนิยายมีชื่อคนนึงเขียนออกมา มันดันเป็นความจริง - เป็นชีวิตจริงของเขาซะเกือบทั้งหมดเลยล่ะ (คือเอาฉากของตัวเองมาเล่าเป็น "นิยาย", แบบแทบจะเป๊ะๆ) มันคืออะไร ? เราจะเรียกมันว่าอะไร ?

แน่ละ ถ้าดูชื่อผู้ประพันธ์ สมมุติเห็นชื่อ นายประชาชัยเป็นคนเขียน ก็ต้องนึกไปค่อนนึงแล้ว ว่า ก้อต้องเป็นนิยายสิวะถามได้..แต่ แน่ใจเหรอ ? ถ้าดู "เนื้อ" ดีๆ ละเอียดๆ แล้วพบว่า นี่มันฉากจริง เรื่องจริง คนจริง (มีเปลี่ยนชื่อนิดหน่อย - แหม แบบนั้นนักมานุษยวิทยาก็ทำนะครับเวลาเขียนฟิลด์รีพอร์ท) เกือบทั้งนั้นเลยนี่หว่า มันจะใช่ Non Fiction ในความหมายจริงๆ หรือ ?

คงนึกออกใช่ไหมครับ..ผมกำลังอยากจะพูดถึง "ความพร่าเลือนของเส้นแบ่งประเภท" น่ะครับ - อยากพูดมานานแล้ว แต่ยังไม่ได้จังหวะ

ลองๆ ประมาณเนี๊ยก่อนครับ...

มันคืออาการห่วงหิ้ง ที่สร้างมากับมือ  เชิญบูชากันต่อๆๆๆไป

ไม่ใช่ครับ วรรณกรรม กับวรรณศิลป์นี่คนละเรื่องนะ
เรื่องจริงกับเรื่องแต่งก็เหมือนกัน จริงๆแล้วมันคือศิลปะหรือไม่ศิลปะเท่านั้นแหละ
จะอิงประวัติใครไม่ใครผมว่ามันไม่เกี่ยวกันเลย
พอดีผมกำลังอ่านหนุ่มหน่ายคัมภีร์อยู่ ผมว่านั่นมันก็ประวัติของสุจิตต์ วงษ์เทศ เค้า แต่จริงๆมันเป็นอะไรล่ะ
....
พอดีกลับมาจากกรึ่มๆน่ะ ไว้เท่านี้ก่อน

สำหรับหนุ่มหน่ายฯ ผมว่า "วิธีเล่า" ของพี่เบิ้มเค้าแหละที่ทำให้มันเป็นอะไรที่ไม่ใช่ประวัติส่วนตัวเค้า .. 

ใช่ มันเป็นศิลปะเชิงนิยายงัย
ไม่ต้องไปจ้ำจี้จ้ำไชหรอกว่าพาดพิงถึงใคร แกก็เขียนเข้าสไตล์แกแหละ ประมาณผู้จัดกวนน่ะ หากพาดพิงถึงใครขอไม่รับผิดชอบโดยประการทั้งปวง
ถามว่า มันมีความจริงอันจริงแท้ไหม ปัจจุบันก็ผ่านไป
ผมเอง ทำงานเกี่ยวกับการถอดบทเรียนโครงการอยู่
นั่งคุยกับพี่เค้าถามว่า อัดเทปไหม ผมบอกว่าอัดไว้เผื่อๆก็ได้ แต่ผมใช้จดเอา เพราะความจริงที่เขาเสนอกับความจริงที่เราเสนอน่ะต่างกัน ที่เขาพูด ถอดเทปมาทุกถ้อยคำก็อาจไม่เข้าประเด็นก้ได้ ความจริงก็คือเราเสนออย่างไรในรูปแบบของอะไรมากกว่า เพราะฉะนั้นเรื่องอิงประวัติศาสตร์ที่ว่เหลวไหลทั้งเพ คุณจะเขียนประวัติศาสตร์หรือนวนิยาย ให้สมจริง เหนือจริงล่ะ ก็ว่าไปตามนั้นแหละ ตามสไตล์เลย...

พี่จูเปิดประเด็นว่างานอาจารย์เสกไม่มี "วรรณศิลป์" ?
ลองขยายประเด็นนี้เป็นวิทยาทานหน่อยได้มั้ยครับ

ผมเห็นแวบ ๆ ว่าอาจารย์รื่นฤทัย สัจจพันธุ์
ท่านเขียนเกี่ยวกับวรรณศิลป์ในงานเสกสรรค์
ถ้าพี่จูได้อ่านแล้วนำมาแย้งให้ประจักษ์ไว้ ณ ที่นี้

จะเป็นประโยชน์ยิ่งยวดหลาย ๆ โยชน์

อิอิ

มีคนกำลังสั่งปรินต์หัวข้อนี้

แหะๆ

^
รู้สึกจะเป็น สยามรัฐสัปฯ นับย้อนไป สาม ถึง สี่ เล่ม ใช่หรือเปล่าครับ

เนชั่นสุดฯ ปล่าวน้องหมา
และใน all magazine
เซเว่นทุกสาขา
ยังไม่ได้อ่าน
แค่สแกน ๆ

งั้นในสยามรัฐสัปฯคงเป็นความเห็นของท่านนายกฯ
น้องหมาฯคงจำสับกัน
เพราะรีบเปิดผ่านๆ กลัวเจ้าของร้านมาเขี่ย

สองตอนในเนชั่นสุดฯ
แต่ผม เฉยๆ แฮะบทความอาจารย์รื่นฯ หลายๆ ครั้ง เหมือนเยิรรรร รร ร ไปหน่อยอ้ะ..ไม่เห็นมุมแย้งเอาเลย..หรืออาจารย์แกคิดงั้นสุดๆ ?

เห็นด้วยครับ งานอาจารย์อาจอ่อนเชิง critical mind
ขาดการวิพากษ์ หนักไปในทางวิเคราะห์

 

อ้อ งานอาจารย์รื่นในเนชั่นฯ
เข้าใจว่าเขียนเพื่อนำเสนอในงานครบ 60 ปี เสกสรรค์ (นำเสนอก่อนได้เป็นศิลปินแห่งชาติ)

ซึ่งโดย "จารีต" เข้าใจได้ว่า ต้องเยิรมากกว่าประการอื่น

แต่เข้าใจประเด็นพี่หมีอบนะว่า คลุมไปถึงงานชิ้นอื่น ๆ ของอาจารย์ด้วย
 

ก็โอเคนะรางวัลศิลปินแห่งชาติสำหรับคุณเสกสรรค์ (ยังไงผมก็ว่าดีกว่าปีที่..อุ๊บส์)

คุณเสกสรรค์ทำงานมามาก มีผลงานหลายแบบที่ใช้ภาษาแตกแขนงหลายแนวทาง และก็สามารถทำได้ดี สมควรแก่รางวัลอยู่นะ

แต่รางวัลศิลปินแห่งชาติเนี่ย ที่จริงผมว่า อย่าไปเอาอะไรมากเลยครับ ดูจากแต่ละปีๆ ก็จะเห็นว่ามันแล้วแต่ จะเรียกอะไรดีล่ะ ? อารมณ์ ? การชง ? ดูว่าคนที่จะให้เขาแก่มานานโดยยังไม่ได้อะไรรึยัง ? เป็นต้น ทำนองรางวัลเกียรติยศน่ะครับ..

ที่ผมคิดว่าสำคัญ น่าจะเป็นรางวัลศิลปาธร ที่ให้จากหน่วยงานเดียวๆ กัน

ศิลปาธรมุ่งหมายจะให้อะไรกับใคร ? ผมว่าตอนนี้ เหมือนจะเลือนๆ กันไปหมดแล้วทั้งกรรมการ และสื่อมวลชนคนทำข่าว

ดูแต่ละปีเอาเถิดครับ..ศิลปาธรวรรณศิลป์ - กรรมการจะอธิบายได้ไหมว่าทำไมจึงให้คนคนนี้ ?

รางวัลศิลปาธรคืออะไร ?

(นอกกระทู้นี๊ดนึงครับ -ขออภัย)

ไม่ได้ว่า งานเขียนของอาจารย์เสก ไม่มีวรรณศิลป์ นะครับ เดี๋ยวจะเข้าใจผิด
แต่แกเขียนงาน เกี่ยวกับ วรรณกรรม น้อยมาก
วรรณกรรม ในที่นี้คืองานในซีก ศิลปวรรณกรรม
ส่วนใหญ่ของแกเขียนเป็นบทความเรียง ถ้ารวมเรื่องสั้นก็มีเล่ม คนกับเสือ นิยายเข้าใจว่าไม่ได้เขียน
ส่วนเพลงเอกภพ บันทึกอะไรต่ออะไรต่างๆ มันก็กึ่งๆ จะเป็นวรรณศิลป์เชิงบันทึกหรือความเรียงมากกว่า

อย่าลืมว่า วรรณศิลป์นั้น เป็นศาสตร์ของทั้ง ศิลปวรรณกรรม และศิลปศาสตร์
คือวรรณกรรม ก็มีวรรณศิลป์ของวรรณกรรมเอง งานเชิงบทความวิชาการ สารคดี ประวัติศาตร์ ความเรียงต่างๆ (หรือที่เราเรียกว่า ฟิกชั่น)มันก็มีซึ่ง วรรณศิลป์ของมันอยู่
แน่นอนว่า ไม่ว่าอาจารย์เสก จะเขียนงานเชิงวรรณกรรม หรือความเรียงวิชาการต่างๆ ก็เปี่ยมไปด้วยวรรณศิลป์ในระดับต่างๆ
แต่ประเด็นปัญหามันก็คือ การให้รางวัลศิลปินแห่งชาติ เรากำหนดค่าให้กับ คำว่า วรรณศิลป์ ในแบบใด
เช่นเดียวกับหลายๆรางวัล ที่น่าคลางแคลงใจ เช่น รางวัลอมตะ ให้กับ เปลว สีเงิน หรือรางวัลศิลปาธร ให้กับขจรฤทธิ์ รักษา (ด้วยความนับถือท่านที่ได้รางวัลนะครับ) แต่ประเด็นคือ...หลักเกณฑ์ในการให้รางวัลเราแยกแยะออกได้ชัดเจนหรือไม่

เช่น รางวัลศิลปาธร ให้กับนักเขียนศิลปินหนุ่มอายุประมาณ 40 ปี ที่มีกรอบเคร่าๆว่า มีความแตกต่างสร้างสรรค์ ค่อนข้างจะชัด ต่อเนื่องและดำรงชีพอยู่ด้วยการทำงานศิลปะ ล้วนๆอะไรทำนองนี้ ต้องเพิ่มเข้าไปด้วยไหมว่า ที่ดำรงอยู่ได้จริงๆต้องทำสัมมาอาชีพเกี่ยวกับ แวดวงวรรณกรรม เช่นทำสำนักพิมพ์ ทำนิตยสารอะไรทำนองนี้ควบคู่ไปด้วย

ถ้าดูจากกรณีของศิริวร แก้วกาญจน์ แกชัดเจนเลยนะ ดำรงอยู่ด้วยการเขียนหนังสือล้วนๆ ต่อเนื่องสร้างสรรค์ คำถามก็คือว่ากรณี ศักดิ์ศิริ มีสมสืบ ดำรงอยู่ได้ด้วยการเขียนหนังสือไหม ใครจะไปล่วงรู้...เพราะมันมีเกณฑ์ต่างๆมาวัดยาก หรืออย่างปราบดา หยุ่น ก็ทำสำนักพิมพ์เองนะ ถึงพออยู่ได้ แต่จะอยู่ได้อยู่พอจริงๆเอาอะไรมาวัด

ทีนี้ประเด็นสืบมาก็คือ เราคงเอาตัวงานเป็นหลัก ถามว่า ขจรฤทธิ์ มีงานที่หวือหวา แปลกแหวกแนวตรงไหนบ้าง หรือการยอมรับในระดับสาธารณะ งานของแกก็ไม่ได้โดดเด่น หรือเรียกได้ว่าธรรมดามากๆ ก็ได้ ยอดขายเป็นอย่างไรก็ไม่รู้ ถ้าเขียนหนังสืออย่างเดียวจะอยู่ได้จริงหรือเปล่า (ว่าก็ว่าผมว่า กุดจี่ ยังชัดเจนกว่าเสียอีก) แล้วมาปีนี้ รู้สึกจะได้ อรสม สุทธิสาคร อ้าว นี่นักเขียนสารคดี นี่...ตกลงรางวัลศิลปาธร หรือรางวัลเกี่ยวแก่วรรณกรรมต่างๆ จะให้กลุ่มคนทำงาน ศิลปะ ที่เรียกว่า วรรณศิลป์ กันแน่ ไม่เช่นนั้นมันกว้างมาก (อย่าเอาไปปนกับประเด็นเขียนอย่างมีวรรณศิลป์นะครับ สารคดีที่ดี ไม่จำเป็นต้องเป็นวรรณศิลป์แบบจ๋าๆ ก็เยอะทั่วไป)

รางวัลศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ ก็เหมือนกัน ถ้าพิจารณาเรื่อง การเขียนที่มีหรือเปี่ยมไปด้วยวรรณศิลป์ มันจะม่วนๆไปแล้วครับ
อันที่จริง คนทำงานวรรณกรรม ประเภท เรื่องสั้น บทกวี นิยาย ที่ชัดเจนสืบเนื่องมีคุณภาพและได้รับการยอมรับมีอีกมากมาย ไม่ว่าจะเป็น วาณิช จรุงกิจอนันต์ ณรงค์ จันทร์เรือง ชัชรินทร์ ไชยวัฒน์ หรือแม้แต่ไมตรี ลิมปิชาติ  ฯลฯ ลองนึกภาพบุคคลเหล่านี้ดูกับเสกสรรค์ ประเสริฐกุล ก็ให้ภาพคนละด้าน เพียงแต่เสกสรรค์ อาจมีภาพของความเป็นศิลปิน กบฎมากหน่อย แต่ด้านงานจริงๆแล้วอาจารย์เสก ไม่ได้ทำงานศิลปะนะ

แต่ถ้า รางวัลศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ ให้กับคนเขียนงานอย่างมีวรรณศิลป์โดดเด่น คิดได้แค่นั้น ก็ว่ากันไป...

โทษทีครับ ที่บอกว่างานองเสกไม่มีวรรณศิลป์นั้น
ผมอาจสรุปที่พี่เขียนในความเห็นต้น ๆ ผิดไป

ความเรียงของอาจารย์เสก (ที่พี่จูและเรารับรู้รับทราบนั้น)ที่เป็นงานส่วนใหญ่

เหมือนยุคต้นทางสำนักพิมพ์เขาจะแปะป้ายว่า "วรรณนิพนธ์"นะ่ครับ
ถ้าจำมาไม่ผิด นั่นแปลว่ามันอาจจะมีอะไรอยู่ในนั้นมากกว่าการเป็นความเรียง เช่น อาจมีการเล่าเรื่องเหตุการณ์ในท่วงทำนองเรื่องสั้น
ขณะเดียวกันก็ใช้ท่วงทีลีลาภาษาและการ approch แบบกวีนิพนธ์
(ผมว่าไปอย่างนั้นตามรู้สึก)

ว่ากันถึงที่สุดมันอาจเป็นงานประเภทที่มิอาจจำแนกประเภทได้ง่าย ๆ
้เข้าใจว่าน่าจะมีคนพูดถึงประเด็นเหล่านี้ไว้บ้าง ผมไม่ได้ตามอ่าน
แหะ ๆ

แต่พี่จูก็เปิดประเด็นใหม่ให้สงสัยได้เรื่อย ๆ ครับ อิอิ
เช่น "อาจารย์เสกไม่ได้ทำงานศิลปะ" งี้
มีเสียว ๆ

ส่วนประเด็นเรื่องคำนิยามอันลื่นไหล
ที่เกี่ยวเนื่องกับการให้รางวัลเหล่านี้
พี่จูหรือพี่หมีอบน่าจะทำบทความส่งตีพิมพ์
หรือส่งส่วนราชการที่เกี่ยวข้องสักชิ้นนะ

หากศิลปะเป็นสิ่งที่ทำให้มนุษย์ได้สัมผัสแง่มุมงดงามแห่งชีวิต
และความดี ความงาม ความจริงแล้ว
ผมคิดว่าไม่สามารถมองข้ามงานของอ.เสกสรรค์ได้

ไม่เข้าใจว่าทำไมชอบจัดประเภทอะไรๆต่างๆนานาเหลือเกิน
ด้วยความเคารพครับพี่ๆ

การจัดประเภทอาจทำให้ "ง่าย" แต่หลายครั้งก็ "หยาบ"
และยังเก็บกดปิดกั้น งึก ๆงัก ๆ ต่องานที่ไม่เข้ากรอบ
หรือมิอาจจัดประเภท(ตามจารีตเดิมๆ)ได้

ว่างั้นนะ

ผมว่าการจัดประเภทนี่มันเกี่ยวข้องกับรางวัลมากนะ
ถ้าไม่มีรางวัล
ไม่ทราบว่ายังจะพยายามจัดประเภท/จัดระเบียบอะไรต่อมิอะไรมากอย่างที่เป็นอยู่หรือเปล่า

หรือการจัดระเบียบนี่เป็น "ธรรมชาติ" อย่างหนึ่งของมนุษย์ไปแล้ว
ผมล่ะนึกถึงพวกทหาร ครู หรือว่าอะไรๆ ที่พยายามยัดเราเข้าไปใน"ระเบียบ"
ทั้งๆที่บางทีมันก็ไม่จำเป็น เผลอๆจะบั่นทอนศักยภาพบางอย่างของมนุษย์ด้วยซ้ำไป
นึกถึงครูฝ่ายปกครองที่เห็นทรงผมผิดระเบียบไม่ได้
อยากจะตัดๆๆใจจะขาด
ทั้งๆที่ไม่รู้่ว่าทำไม
เอ หรืออาจรู้สึกว่าตัวเองสูญเสีย "อำนาจ" ในการ "ตัดสิน" หรือ "บงการ" ชีวิตคนอื่น

นั่นล่ะครับ... ผมก็ไปเรื่อย!

การจัดประเภทคงเป็นเรื่องธรรมชาติของมนุษย์
และมันคงถูกขับเน้นด้วย "เหตุผลนิยม" ด้วยกระมัง
การจัดเพื่อให้รางวัลผมว่ามันคงมาทีหลัง และรับจากการจัดในเชิงวิชาการอีกทอดหนึ่ง
ซึ่งเดิม งานศิลปะกำหนดหรือสร้างทฤษฎี/ประเภท
ปัจจุบัน ทฤษฎี/ประเภทไปกำหนดหรือบีบศิลปะ

พับผ่า โลกกลับตาลปัตร

หากศิลปะเป็นสิ่งที่ทำให้มนุษย์ได้สัมผัสแง่มุมงดงามแห่งชีวิต
และความดี ความงาม ความจริงแล้ว
ผมคิดว่าไม่สามารถมองข้ามงานของอ.เสกสรรค์ได้

ไม่เข้าใจว่าทำไมชอบจัดประเภทอะไรๆต่างๆนานาเหลือเกิน
...

จากทัศนะข้างบนผมคิดว่า ถ้าเปลี่ยนคำว่า ศิลปะ เป็นหากอะไรก็ตาม เป็นสิ่งที่ทำให้มนุษย์สัมผัสแง่มุมงดงามแห่งชีวิต...

ก็จะชัดเจนกว่า ที่จะถกว่างานของอ.เสก เป็นการทำงานเกี่ยวกับศิลปวรรณกรรมหรือไม่
กล่าวคือ งานที่ให้ "ความคิด"กับงานที่ให้"ความรู้สึก"ล้วนเป็นสิ่งที่ทำให้มนุษย์ได้สัมผัสแง่มุมงดงามแห่งชีวิตเท่าเทียมกันด้วยกันทั้งสิ้น
คือ งานที่เรียกหรือแยกแขนงออกเป็น ศาสตร์ และ ศิลป์ (ซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นงานที่มีศิลปศาสตร์) ล้วนแล้วแต่ให้คุณค่าเท่าเทียมกันนะครับ ไม่ใช่ว่าศิลป์ ดีกว่า ศาสตร์ หรือศาสตร์ ดีกว่า ศิลป์ ในเชิงเปรียบเทียบระดับคุณภาพ
เพราะงานที่ให้ความคิด จะทำให้เรารู้สึกได้ถึงเรื่องใดเรื่องหนึ่ง และงานที่ให้ความรู้สึกได้ จะให้ความคิดแก่เรา
ทั้งสองส่วนนี้เป็นองค์ประกอบของชีวิตที่งดงาม ความดี และความจริง

แต่เราจะแยกแยะสิ่งเหล่านี้เป็นอย่างใดอย่างหนึ่ง อย่างไร ประเด็นอยู่ตรงนั้น
ไม่ใช่ชอบแบ่งประเภทนะครับ แต่ว่างานไหนมันอยู่ประเภทไหนล่ะครับ อย่างน้อยต้องบอกได้ (ไม่ใช่ว่าเถียงกันว่างานไหนดีกว่าอันไหน)

ทีนี้ประเด็นก็คือ รางวัลศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ นี่ให้งานที่เขียนมีวรรณศิลป์ อย่างเดียวใช่หรือไม่ หรือเรียกว่าให้กับงานเขียนถ้วนไปที่มีวรรณศิลป์
ต้องไม่ลืมนะครับ (ถึงจะเรียกว่าสาขาวรรณศิลป์ตรงตัว)แต่มันมีคำว่า "ศิลปิน"เป็นหลักนะครับ  ควรจะต้องเป็นคนทำงานด้าน ศิลปะ ไม่ใช่ให้นักวิชาการ หรือนักคิดนักเขียนทั่วไปที่ไม่ได้ทำงานแขนงศิลปะ แต่ทำงานอย่างมีวรรณศิลป์เท่านั้น

ถ้าให้นักเขียนคนเขียนหนังสือถ้วนไป ที่มีวรรณศิลป์(มันโน้มเอียงนะครับคำนี้..ว่าเป็นไปอย่างเป็นศิลปะ) ธีรยุท บุญมี ก็คงได้ ชัชรินทร์ ไชยวัฒน์ ยิ่งต้องได้ เสถียร จันทิมาธร สุทธิชัย หยุ่น เปลว สีเงิน หรือใครต่อใครอีกมากมาย ก็อาจจะได้(สิทธิ์นั้นเดี๋ยวนี้) ยกตัวอย่างนะครับ ไม่ใช่เชิงวิเคราะห์

ในกรณีของอ.เสก อาจจะได้ อย่างที่โอเป็ตบอกว่า แปะป้ายเป็น วรรณนิพนธ์ หรือถ้าวิเคราะห์ได้ว่านี่ล่ะคืองานศิลปะ ที่ไม่อาจให้คำนิยามประเภท แต่เป็นงานศิลปะแขนงหนึ่ง ที่เปี่ยมด้วยวรรณศิลป์งดงาม...แต่ต่อๆไปล่ะ

ผมเพียงแต่สงสัยกรอบเกณฑ์ของการให้รางวัล...แต่จริงๆแล้วไม่ใช่อยู่ในประเด็นถกเถียงที่นี้หรอก ควรที่จะเขียนบทความเสนอออกไปเสียก่อน อย่างที่โอเป็ตว่า

ผมว่าเคร่าๆเท่านี้นะครับ ถ้าหลุดกรอบประเด็นไปบ้าง

ครับ
ผมคิดว่าผมค่อนข้างเข้าใจประเด็นของคุณจูนะครับ

ที่ผมตอบเรื่องความดี ความงาม ความจริง ไป
เพราะผมเห็นว่างานของอ.เสก ก็เป็น "ศิลปะ" อย่างหนึ่ง (ในคำจำกัดความของผมที่บอกไป)
และเห็นแย้งกับคุณจูที่ว่า "แต่ด้านงานจริงๆแล้วอาจารย์เสก ไม่ทำงานศิลปะนะ"
ส่วนที่คุณจูบอกว่างานวิชาการ หรือบทความ ในเชิง"ศาสตร์" ก็อาจทำให้เข้าถึงความดี ความงาม ความจริง
ผมว่างานพวกนี้ส่วนใหญ่มันค่อนข้างแข็งทื่อ บางครั้งก็ให้แต่ "ความคิด" และไม่สามารถพาผมไปสู่แง่มุมงดงามได้
เช่นเดียวกัน งานวรรณกรรมบางชิ้นก็ให้แค่ "ความรู้สึก" เท่านั้น

ดังนั้น ผมคิดว่าผู้สร้างต้องใช้ทั้งองค์ความรู้ในเรื่องนั้นๆ และความสามารถทางภาษา เพื่อสร้างงานที่มีแง่มุมงดงาม
อย่างงานเชิงจิตวิญญาณยุคหลังของอ.เสก เช่น ผ่านพบไม่ผูกพันธ์ หรือบุตรธิดาแห่งดวงดาว
ผมคิดว่ามันไม่ได้ใช่แค่ความสามารถเชิงวรรณศิลป์แน่ๆ

ส่วนเรื่องรางวัลต่างๆ ตอนนี้ผมไม่มีความเห็น
ขอเป็นผู้ฟัง/อ่านจะดีกว่า

นั่นล่ะครับ...