บทเรียนในการวาดเขียน

ลูกชายวางกล่องสีตรงหน้าฉัน
และขอให้วาดรูปนก
ฉันจุ่มพู่กันลงสีเทา
แล้ววาดสี่เหลี่ยมติดลูกกรงและกุญแจ
ความพิศวงเต็มนัยน์ตาเขา
“...มันคุกนี่ พ่อ
ไม่รู้รึ นกวาดยังไง”
ฉันบอกเขา
“ลูกเอ๋ย พ่อขอโทษ
พ่อลืมหน้าตาของนกไปแล้ว”

ลูกชายวางสมุดวาดเขียนตรงหน้าฉัน
และขอให้วาดต้นข้าว
ฉันหยิบปากกา
แล้ววาดปืน
ลูกชายหัวเราะ
เยาะความไม่เป็นประสาของฉัน
“พ่อไม่รู้รึ
ต้นข้าวกับปืนต่างกันยังไง”
ฉันบอกเขา
“ลูกเอ๋ย พ่อเคยรู้จัก
หน้าตาของต้นข้าว
หน้าตาของขนมปัง
หน้าตาของดอกกุหลาบ
แต่ในยามยากนี้
ต้นไม้ในป่าไปเป็นทหาร
และดอกกุหลาบสวมเครื่องแบบทึบทึม
ในยามยากนี้
ต้นข้าวติดอาวุธ
นกติดอาวุธ
วัฒนธรรมติดอาวุธ
ศาสนาติดอาวุธ
ลูกหาซื้อขนมปัง
ที่ไม่พบปืนอยู่ข้างในไม่ได้
ลูกเด็ดดอกกุหลาบในท้องทุ่ง
โดยไม่ถูกหนามของมันพุ่งใส่หน้าไม่ได้
ลูกหาซื้อหนังสือ
ที่ไม่ระเบิดนิ้วมือของลูกไม่ได้”

ลูกชายนั่งบนขอบเตียงของฉัน
และขอให้ท่องบทกวี
น้ำตาตกจากดวงตาของฉันลงบนหมอน
ลูกชายแลบลิ้นชิม แล้วเอ่ยขึ้นด้วยความพิศวง
“มันน้ำตานี่ พ่อ ไม่ใช่บทกวี!”
ฉันบอกเขา
“ลูกเอ๋ย เมื่อลูกโตขึ้น
และอ่านกวีนิพนธ์อาหรับ
แล้วจะพบว่าถ้อยคำกับน้ำตาเป็นฝาแฝดกัน
และบทกวีอาหรับนั้น
เป็นน้ำตาจากการร่ำไห้ของมือที่ขีดเขียน”

ลูกชายวางปากกา กล่องสีถ่านตรงหน้าฉัน
และขอให้วาดบ้านเกิดเมืองนอน
ปากกาสั่นเทาอยู่ในมือของฉัน
และฉันก้มหน้า ร้องไห้

          นิซาร์ กอบบานี

*ภูมิช อิสรานนท์ แปลจาก A Lesson in drawing ของ Nizar Qabbani
 **คัดจาก หน้า 178-179 คอลัมน์ท่องโลกวรรณกรรม นิตยสารสานแสงอรุณ ปี่ที่ 13 ฉบับที่ 4 กรกฎาคม - สิงหาคม 2552

อ่านเกี่ยวกับ นิซาร์ กอบบานี  >  นิตยสารสานแสงอรุณ ปี่ที่ 13 ฉบับที่ 4 กรกฎาคม - สิงหาคม 2552

เขียนได้งัยเนี่ย ?

สื่อสะท้อนได้สะเทือนมากครับ

คิดดูมีบทกวีเจ๋งโคตรขนาดนี้โลกยังเป็นงี้เลย..

เขียนแบบนี้ หุ่นยนต์(เครื่องจักรกวี)ทำไม่ได้

โอ้  นิซาร์ กอบบานี กวีของท่านช่างสั่นคลอนหัวใจข้าพเจ้ายิ่งนัก  แม่น้ำในดวงตาเอ่อท้นทะลักอย่างไม่ทันตั้งตัว  ข้าพเจ้ากลัวอำนาจแห่งถ้อยคำกวีของท่านเสียเหลือเกิน   ข้าพเจ้าขอน้อมเอาหัวใจเป็นเครื่องคารวะบทกวีนี้

ฉันว่าฉันเห็น
รอยตาชั่งที่ถูกลบ
อยู่ใต้เท้านกนะ

บ่ใช่นกดอก..มันเปนพญาครุฑ ! 

ในภาคภาษาอังกฤษ รู้สึกว่าตรงนี้มันเหี้ยมเกรียมเหลือเกิน


I hold the pen
and draw a gun.

ชอบกวีนิพนธ์ชิ้นนี้มาก

ขอ...

ฉันหลงใหลในภาพวาด
มือสะอาดของเด็กน้อย
ค่อยๆวาด้วยมือกระจ้อยร่อย
เสร็จแล้วหนูน้อยจะอวดชม

คืนนี้ขอวาดดาวกับพระจันทร์
พร่งนี้จะวาดฝันโลกใบกลม
สีแสงแดดหรือแสดงจันทร์กระจ่างสม
เฝ้าแต่ชมภาพหนู้น้อยค่อยๆ เพียร

16 พ.ย. 2542

ให้เสียงหัวเราะและร้องไห้ของเด็กทำเถอะ