น่าเสียดายนะ
หากว่าเราจะทำอะไรได้
แล้วเราทำอะไรอยู่ล่ะ

เมื่อมือเธอเย็น
และมือฉันอุ่น
เราจึงได้จุนเจือกันและกัน
มือกุมมือ
ฉันเย็น
เธออุ่น
ใครกันล่ะที่ชนะ
น้ำตาอุ่น
เสมอ
หากว่าเธอจะยิ้มอีกครั้ง
ยิ้มอุ่นจากร่างอันเย็นเยียบ
หากเธอจะเข้าใจ
และฉันจะไม่สงสัย
เราคงได้อยู่ร่วมกัน
ดังเก่า
ไม่มีเสียงใด
รอบเรา
นอกจากเสียงสะอึกสะอื้น
ของเธอ
ที่ไม่มีใครได้ยิน
นอกจากฉัน

ค่ำคืนเคลื่อนคล้าย
ใครคลี่คลาย
ความคุ้นเคย
คลุม

รูรั่ว
เรา
ลอดแล้ว

ฟ้าสว่างไสวสาดแสง
จนเรา
หาย

หากใจเจอ
กายเธอ
คงดี

ไม่มีอะไร
เลย
หาเพียงแค่กลับมา

คว่ำหนังสือไว้บนโต๊ะ
เหมือนนกกางปีกกลับหัว
บินในห้องนั้น
ระหว่างการอ่านและไม่อ่าน
การวางและการหยิบ
เหล่าหนังสือโบกปีกโบยบิน
ผ่านผู้คน
คนแล้วคนเล่า
และกลับสู่ชั้น

เมฆเคลื่อนไม่คอยใคร
หากละสายตา
แปรรูป เปลี่ยนร่าง
เมฆก้อนนี้น่ะหรือคือเมฆก้อนนั้น
พริบตาเดียว
เธอคนนี้น่ะหรือคือเธอคนนั้น


พระอาทิตย์คือเข็มสั้นพระจันทร์คือเข็มยาว
ดวงดาวมากมายซะจนเวลาเดินหลง
คลคล้ายโลกเดินวนไปวนมา
พาเราไป เหมือนไกลแสนไกล
ที่เดิม
คว้างกลางจักรวาล
ที่ไม่รู้ใครริเริ่ม
แต่คล้ายจะรู้จุดจบ

ครบถ้วนแล้ว
แหลกสลาย

ความทุกข์ที่
ผ่านไปแล้ว
กลายเป็นความสุข

หมา
ข้าม
สะพานลอย

หมอ
รักษา
หมอ

หมอ
ไม่ยอม
กินยา

ในความคิด
ไม่มี
ปัจจุบัน

.. ... .. .. .

จำใจ
รึเปล่า
หรือลืมแล้ว
เรา
ไม่รู้เลย
ประจำใจ
ไป
จะจำ
มา
สิ่งใดกัน
การเกิดขึ้นซ้ำ
เท่านั้นเองหรือ
เปล่า

.. ... .. .. .

เครื่องจับเวลา
คือตาข่าย
อันว่างเปล่า
เราคว้าจับ
เรื่องราวของตน
เวลา
ลอดผ่าน
เรา
ลอดผ่าน

โลกมิได้อยู่ตรงกลาง
เข็มที่ชี้ไปไกลเกินหน้าปัด
บ่งบอกเป้าหมาย
ที่ไม่มีใครรู้
ผู้คนต่างออกเดินทาง
แม้ไม่รู้ว่าจะไปไหน
หากเราจำเส้นทางกลับบ้านได้ก็คงจะดี

.. ... .. .. .

เหมือนเดิมเธอสั่ง
เธอเพิ่งมา
ครั้งแรก

นานแค่ไหนกันนะจึงสั่งเหมือนเดิมได้

นานจนกระทั่งเธอจำได้

.. ... .. .. .

พรุ่งนี้เจอกันในงานอ่านฟังบทกวีกันครับ

เชิญท่านวาริส
คราวนี้มีเวลาให้เหลือเฟือ : )

เยี่ยมมมมมม  กริ๊ก

เฟ้อ